Ochtendkoorts - Péter Gárdos

Pas als je vader al gestorven is maak je kennis met de brieven die je ouders 50 jaar terug aan elkaar schreven. Hoe het begon als een simpele correspondentie, maar uitmondde in een veelbewogen liefdesverhaal.

Miklós en Lili, overlevenden van meerdere concentratiekampen, worden, onafhankelijk van elkaar, naar Zweden verscheept om aan te sterken. Ze hebben dan nog nooit van elkaar gehoord. Mannen en vrouwen werden strikt gescheiden. 

Miklós krijgt te horen dat hij niet lang meer te leven heeft, de tyfus heeft hem te pakken. Maar sterven komt niet in het woordenboek van Miklós voor. Hij besluit om alle vrouwen uit Hongarije waarvan hij de naam kent, en die in Zweden verblijven, een brief te schrijven. 

Lili is één van die vrouwen die de brief ontvangt. Samen met Sára en Judit overleeft ze in de vrouwenbarak, ook Lili is ernstig ziek. Op aandringen van Judit schrijft ze terug, het begin van een lange briefwisseling. 

De brieven beginnen aftastend, hoe kan het ook anders als je elkaar helemaal niet kent. Gaandeweg wordt de inhoud intiemer. Lili en Miklós hebben gedeelde interesses, ze besluiten elkaar ook fysiek op te zoeken.

Ze vertellen elkaar nooit wat ze hebben meegemaakt in de kampen. Of ze zich schamen of dat er een soort beschermende factor meespeelt is niet duidelijk. 

Miklós en Lili willen trouwen. De enige manier lijkt via een christelijke priester, totdat, door het toeval van een jaloerse Judit, een rabbi hier over hoort. De rabbi gaat op bezoek bij Miklós en weet hem te overtuigen dat een echt Joods huwelijk beter is voor alle partijen. De gemeenschap zamelt geld in en de bruiloft kan plaatsvinden.

Heel bijzonder hoe alle brieven al die jaren bewaard zijn gebleven. Gelukkig besloot hun zoon Péter de brieven tot een verhaal aan elkaar te smeden.

Het is geen zwijmelverhaal, eerder een oprecht verslag van de naoorlogse jaren in Zweden. Mooi beschreven, je leeft helemaal mee.

Carrie Soto is back - Taylor Jenkins Reid

 

Ambo Anthos gaf de mogelijkheid om Carrie Soto is back vooruit te lezen. Een boek wat grotendeels draait om tennis. En ik weet niets van tennis... toch schreef ik me in.

Tennis is eigenlijk maar bijzaak. Ondertussen heb ik echt wel wat termen bijgeleerd (de mooiste vind ik 'love is niks') maar het boek draait in feite echt om de relaties tussen mensen.

Carrie kijkt met haar vader naar de US Open in 1994. Ze is gestopt als professioneel tennisspeelster. Haar vader, Javier Soto, is een heerlijke ijdeltuit die het vooral belangrijk vindt dat hij goed op de foto staat. Wanneer Nicki Chan de titel binnenhaalt heeft Carrie net besloten haar titel te gaan verdedigen, dit kan ze niet over haar kant laten gaan. Zij was degene met de meeste grand slams op haar naam, Nicki heeft haar zojuist geëvenaard.

Maar Javier Soto is meer dan alleen ijdeltuit, hij is ook de beste coach ter wereld. En hij gaat Carrie coachen naar de overwinning.

Het levensverhaal van Carrie leest als een trein, eh... tennisrally. Carrie's moeder overlijdt als ze nog jong is en ze wordt verder alleen opgevoed door haar vader. Dat schoolwerk eigenlijk maar bijzaak is en tennis de hoofdzaak is meteen zonneklaar. 

'Ooit zul je een van de beste speelsters ter wereld zijn, cariño. Dat is net zo waar als je bruine haar. Je hoeft het ze niet te bewijzen. Je hoeft het alleen maar te zijn.'

Het hele boek is doorspekt met dit soort uitspraken. Nooit zal hij zijn dochter afvallen, hij prijst haar ook niet de hemel in. Hij vertelt gewoon zijn waarheid. Zijn dochter zal de beste van de wereld worden. En daar keihard haar best voor moeten doen.

Je wordt niet als winnaar geboren, je moet er wel wat voor doen. En dat betekent dus knetterhard trainen, van 's morgens vroeg tot laat, iedere dag weer. 

Carrie weet al snel vele toernooien te winnen, grand slams op haar naam te zetten en als onoverwinnelijk te boek te staan. Haar speltechniek is behalve meedogenloos ook gracieus. Het is een genot om haar te zien spelen. Maar het is ook een crime voor haar knieën en in 1989 trekt ze zich terug uit de US Open, 31 jaar oud.

Het is oktober 1994 als Carrie haar trainingsschema weer oppakt en zo mogelijk nog fanatieker traint voor de Australian Open in januari. Ze heeft besloten Nicki Chan te verslaan. Daar heeft ze zichzelf 4 toernooien in één jaar de kans voor gegeven. Ze zal ook de oudste speelster zijn die een grand slam op haar naam schrijft.

---

Voor iemand die geen tennisliefhebber is... het boek heb ik in 2 dagen uitgelezen. Het pakt aan alle kanten. Je hoeft niets te weten van tennis. Ongemerkt doe je natuurlijk wel wát kennis op, hetzelfde gold ook de Spaanse woorden die ik nog niet kende. Maar wat vele malen mooier was is de ontroerende verhaallijn van het boek. Die pakt. Je kunt niet continu lezen, soms moest ik mezelf even herpakken. Maar het boek trekt. Het is een verhaal dat je niet zomaar loslaat.

Dank je wel Ambo Anthos dat ik werd uitgekozen om het boek als een van de eersten te mogen lezen. Ik heb genoten van de eerste tot de laatste letter.

De bakkersdochter - Sarah McCoy

 

Tussen 1945, Garmisch, Duitsland en 2007, El Paso, Texas zit weliswaar ruim 60 jaar maar in gevoel is het echt één boek waar alles aan elkaar hangt. Sarah McCoy weet perfect de juiste sfeer op te roepen.

Elsie is het grootste deel van de oorlog goed doorgekomen, ze is verloofd met een hooggeplaatste nazi. En dan ontmoet ze ineens Tobias, 7 jaar oud. Waarom zou hij moeten sterven? Een onschuldig kind dat toevallig Joods is. Ze verstopt hem op haar kamer.

Wie is toch Frau Rattelmüller die op de onmogelijkste tijden veel brood komt halen in de bakkerij? Wanneer Elsie haar beter leert kennen krijgt ze enorm veel respect voor de vrouw, ze leert haar vertrouwen. Dat komt goed uit als de nazi's de bakkerij komen bezoeken. Haar verloofde is dan al in geen velden of wegen meer te bekennen. 

Na de oorlog leert Elsie dokter Meriwether kennen. Met hem vertrekt ze naar El Paso en bouwt een nieuw leven op. Als bakkersdochter weet ze precies hoe ze een bakkerswinkel draaiende kan houden.

Reba interviewt Elsie voor de plaatselijke krant. De antwoorden zijn nou niet wat ze gehoopt had: hoe vierden de Duitsers kerstmis in de oorlog. Elsie laat nauwelijks iets los. Toch worden Reba, Elsie en haar dochter Jane goede vrienden.

Door deze vriendschap leren we veel over de tijd aan het einde van de oorlog en net na de oorlog. Over het Lebensbornprogramma waar Elsie's zus Hazel aan meedeed. Over echte vriendschappen, geheimen die uiteindelijk toch verteld worden.

Een waanzinnig goed boek. Absolute aanrader.

Soms sneeuwt het in april - Janneke Siebelink

Ik las een artikel van Janneke zelf op LinkedIn... en ik wilde meer weten. Dat zij founder is van lees.bol - waar ik toch best veel inspiratie voor het al dan niet aanschaffen van mijn e-books vandaan haal - vond ik sowieso leuk. 

Tijdens mijn Texelse periode hoorde ik uiteraard over de Georgiërs die daar verbleven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook over hoe de Duitsers er hadden huisgehouden. En welke families onderdak boden, met gevaar voor eigen leven. Ik had het geluk dat mijn buurman een enorm goede verteller was. 

De hongerwinter in Amsterdam-Zuid. Helena werkt op feestjes van de Duitsers maar houdt vooral haar oren goed geopend. Het is voor haar belangrijk dat het verzet hoort wat er verteld wordt. Maar dan komt de tijd dat ze weg moet omdat het echt te gevaarlijk wordt. Ze wordt op transport naar Texel gezet.

Daar aangekomen helpt ze mee op de boerderij. Ogenschijnlijk veilig en vredig. Helena is jong, nieuwsgierig. Ze gaat op de fiets naar Den Burg. Wel voorzichtig, want de Duitsers mogen haar niet vinden, zeker haar verblijfplaats niet. Dan ontmoet ze Friedrich.

Hoe kan een Duitser zo vriendelijk zijn? Zij maakt het mee, de andere kant. Er bestaat ook een andere kant. De liefde bloeit op. Maar dan komt het einde van de oorlog in zicht en moeten ze vluchten. Helena is zwanger. Haar ouders zullen vast begrijpen dat Friedrich anders is. Dat hun kind uit liefde geboren wordt.

Katharina worstelt met haar verleden. Hoeveel invloed heeft haar groetmoeder op haar leven? Ze is in verwachting maar gelooft nooit dat zij in staat zal zijn om een kind op te voeden. Ze trekt zich al tijden terug van Peter, de vader van haar kind. Bindingsangst. Maar waar komt die vandaan?

Soms sneeuwt het in april - wat een prachtige roman, gebaseerd op de waarheid. 

Hoe word ik een on(der)wijs goede TEAMLEIDER? door Raimke Groothuizen

Damara wordt teamleider in het onderwijs en krijgt meteen een schier onmogelijke opdracht mee. Ze heeft wel ideeën hoe ze dit wil bereiken maar ze ondervindt eigenlijk alleen tegenwerking. Totdat ze plotsklaps uitvalt en ze terugkrabbelt in het leven. De tegenwerkers worden medestanders.

Een managementboek in verhaalvorm is volgens mij uniek. Het leest als een trein, het luistert ook nog eens prettig. Raimke leest zelf haar boek voor en weet enorm veel stemmen te bedenken (én te onthouden) voor haar karakters.

Hoe de wijze lessen van een panda kunnen worden toegepast in het leidinggeven. En eigenlijk niet alleen daar, de lessen zijn gewoon mooie levenslessen. Want inderdaad is het enige dat vaststaat verandering. En daar zou iedereen eens bij stil moeten staan. Wellicht iets 'mee moeten'.

Het eerste luisterboek dat ik in één keer uit luisterde. Ok, met 2 herstarts want de telefoon vond dat ik pauze moest nemen. Soms las ik passages mee in het boek (dat ik al gelezen had), soms luisterde ik alleen. Aanrader!

Op afstand verbonden door Patricia Bouwhuis-Ooyevaar

 Ze was niet oud, nee zeg, ben je mal! 

Een bijzonder kort verhaal. Mevrouw De Raad woont in het verzorgingstehuis maar al die bemoeienissen vindt ze maar helemaal niets. Ze kan best zelf bepalen wanneer ze naar het park wil lopen. Haar reumatische ledematen staan het maar nauwelijks toe. Maar gelukkig is er op tijd een bankje.

We lezen voornamelijk de hersenspinsels van mevrouw De Raad. Ze geniet van de zon, de kornoelje en de forsythia, maar snapt maar niet waarom mensen zo nodig moeten praten. Laat haar toch gewoon genieten op het bankje.

Haar zoon en dochter komen nooit op bezoek. Ze weet eigenlijk niet waarom niet. Tot ze in haar hoofd een verklaring heeft gevonden. Soms houdt een man met een hond haar gezelschap. 

De winter is te streng om naar het park te lopen. In het voorjaar komt ze niet meer opdagen. 

Beslist een aanrader! Je voelt je verbonden met mevrouw De Raad. Je mist haar aan het einde van het verhaal.

Dank je wel Patricia Bouwhuis voor het schrijven en dat ik dit mocht lezen.

Gewoon speciaal door Bart Heeling

 

Gewoon een héél speciaal boek over gewone kinderen…

Op LinkedIn deelt Bart Heeling regelmatig zijn belevenissen met kinderen in het speciaal onderwijs, kinderen die het nodige hebben meegemaakt, vaak sterk getraumatiseerd zijn. Deze belevenissen, aangevuld met enkele verhalen uit de tijd dat hij nog in het reguliere onderwijs werkzaam was, zijn nu gebundeld in dit boek.

Voorafgegaan door een korte uitleg worden verschillende aspecten belicht. Die uitleg is prettig, je krijgt een extra inzicht mee.

Wat vooral opvalt is de bevlogenheid, de liefde voor de afzonderlijke kinderen. Geen enkel kind is moeilijk, het kind hééft het moeilijk. Stel je eens voor dat je als 7-jarige al enkele keren geschorst bent… stel je eens voor dat je als 10-jarige al meer dan 5 pleeggezinnen gehad hebt… onvoorstelbaar, toch?

Zo mooi zoals steeds naar de behoefte van het kind gekeken wordt. Geen oordelen, geen verwijten, ook niet naar de ouders toe.Deze bloemlezing is een eye-opener voor velen. Ik raad dan ook iedereen aan dit boek te kopen, te lezen en te herlezen. Ook ik heb het nu 2 keer gelezen. En ik weet zeker dat ik het nog eens zal oppakken.

Een mooie bijkomstigheid als je van taal houdt: Bart doorspekt zijn boek met prachtige spreekwoorden en gezegden. Ook richting de leerlingen. Grandioos!