Mayim
levend water, zo heet ik, zo ben ik
Wat een bijzondere autobiografische roman. Een roman die afrekent met 'ik ben zielig want ik zit in een rolstoel'. Of met 'ik ben achterlijk, want ik ben spastisch'.
Mayim laat al vroeg van haar horen, zelfs nog voordat ze geboren wordt. Ze treft het: haar ouders laten zich niet omver praten, ze laten Mayim weten dat ze welkom is, op ieder uur, iedere seconde van de dag.
Mayim vertelt haar verhaal met enorm veel humor. Enige zelfspot is haar niet vreemd. Ze geeft een inkijkje in haar leven waar menigeen nog wat van kan leren. En ze stelt vragen. Zoals die keer dat ze in Venetië waren en ze zich afvraagt of er in de Middeleeuwen geen gehandicapten waren. Al die trappen!
Dit soort vragen zijn leuk, ik ga zoeken, In de Middeleeuwen hadden de trappen in Venetië nog geen treden. Dat zou te onhandig geweest zijn voor de vele karren. Gehandicapten werden vaak gedragen op de rug van een familielid.
Regelmatig trekt Mayim je mee de natuur in. Welke invloed heeft een boom voor je huis? Niet alleen de schaduw, maar ook de rust.
Ze geeft ook diverse inkijkjes in de bureaucratie van regeltjes, en het al dan niet opvolgen van diezelfde regeltjes. Waar loop (sorry, rijd) je allemaal wel niet tegenop als je met een handicap door het leven gaat.
Uit het hele boek straalt een diep respect voor haar ouders Michelle en Marcel, en haar broer Machiel. Zij helpen haar op weg en door de nacht. Het is toch niet voor te stellen dat je niet zelfstandig kunt keren van de ene op de andere zij?
Cultuur, architectuur, aandacht voor anderen... dank je wel voor jouw inkijkje in je eigen leven, Mayim.
Maar waar blijft de auteur Marcel Kolder dan? Mayim kan uitstekend voor zichzelf spreken, maar het opschrijven duurt wat langer. Chapeau hoe Marcel zelfs de grapjes over hemzelf gewoon weergeeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten