Spiegelbeeld - Rowan Swets

 

Het debuut van Rowan Swets, dat er nog maar vele mogen volgen!

In het begin was het een 'aardig YA verhaal', totdat de eerste echte actie plaatsvindt en je het boek ingezogen wordt. Een zeer goed bedacht plot. Je moet niet al te hard nadenken of iets kan, laat het gewoon gebeuren.

De tweeling Elle en Anna vertellen elkaar alles. Of toch bijna alles. Vriendjes horen nog net niet in het rijtje alles. Ze zijn elkaars spiegelbeeld. Maar dat is niet waarom het boek deze titel kreeg. Je moet het echt zelf lezen om achter het verhaal te komen, ik verklap niks.

Maar hoe kun je nou aan dit boek geraken als het niet in de boekhandel ligt? Stuur Rowan Swets een berichtje op LinkedIn. Het wordt speciaal voor jou gedrukt.

Ik vertrouw erop dat je de opleiding Communicatie met goed gevolg aflegt. You go Rowan!

Pippa's eiland - Martine van der Horn

Pippa woont op Ameland. Haar ouders runnen een ijssalon en verhuren wat vakantiehuisjes, haar opa is een soort jutter. Thuis is het saai, haar ouders hebben veel ruzie dus is Pippa veel bij opa Kat.

Adam komt met zijn ouders logeren op Ameland. Daar treft hij Pippa die hun de sleutel van het huisje overhandigt.

Opa Kat heeft wat rekeningen laten liggen en is daardoor in de problemen gekomen. Adam en Pippa besluiten opa te gaan helpen. Toeristen worden naar opa's huis gelokt om de strandschatten te zien en opa vertelt verhalen erbij. Adam filmt alles. 

Een hartstikke leuk boek voor jongens en meisjes tussen 9 en 11 jaar. Prachtige illustraties door Marije Koelewijn. Het leest heel makkelijk weg, je waant jezelf op Ameland!

Normale mensen - Sally Rooney

 

Tja, wat zijn normale mensen? Of wat is abnormaal? Met sprongetjes van soms 5 minuten, soms enkele maanden krijg je het verhaal van Connell en Marianne, soms samen, vaak niet. Soms is de vriendschap plots verbroken om vervolgens weer heftig op te bloeien. Maar het lijkt wel alsof ze nooit echt uit elkaars gedachten zijn. Al zijn ze mijlenver uit elkaar, ze houden zichzelf min of meer op de hoogte van wat de ander doet of laat.

Het begint allemaal op de middelbare school. Connell is knap en geliefd, Marianne interesseert het ogenschijnlijk allemaal niets. Ze belanden samen in bed maar weten dit voor de buitenwereld te verbergen. Angstvallig te verbergen, als in elkaar niet aankijken op school. Als je in een klein dorp woont, Carriklea, onder de rook van Sligo in het westen van Ierland, dan worden tegenstellingen sowieso uitvergroot. Rijk en arm speelt een grote rol. 

Marianne groeit op in een landhuis met oprijlaan. Dat dit niet gelijk staat aan een gelukkig leven wordt overduidelijk. Connell's moeder heeft altijd de touwtjes aan elkaar moeten knopen als alleenstaande moeder, zij maakt schoon in het landhuis. Omdat ze geen rijbewijs heeft haalt Connell haar regelmatig op. Zo spreekt hij Marianne wel buiten school.

Marianne weet Connell over te halen op Trinity te gaan studeren. En hoewel het boek niet echt ingedeeld is in delen speelt hier het tweede deel van het boek zich af. De studententijd die uitmondt in reizen en wonen over de wereld. 

Connell wil maar wat graag normaal gevonden worden door Marianne (maar wat denkt de rest daarvan?). En Marianne doet haar uiterste best om normaal gevonden te worden door Connell, zij trekt zich niet zoveel van de anderen aan. Door hun eigen onhandigheid en het niet-uitspreken van hun gevoelens (terwijl ze daar eigenlijk keigoed in zijn) verliezen ze elkaar vaak maanden uit het oog. Ze hebben beide tussendoor andere partners, maar weten dat ze alleen bij elkaar echt zichzelf kunnen zijn.

Connell en Marianne zijn vrienden - en geliefden - voor het leven. 

Een prachtig relaas over het leven en de liefde tussen twee jongvolwassenen. 

De hooier - Ricus van de Coevering

Wowwww, zo krijg je één dag in het leven van Timo in een heel boek gepresenteerd. Wat een prachtig proza. Met enorm veel dank aan de Club van echte lezers dat ik dit boek mocht lezen.

Timo woont in Angelren met zijn moeder. Het is de dag waarop hij de uitslag van zijn examen zal krijgen. Ooit had Timo een broer Ruben, hij voelt zich schuldig waarom Ruben moest sterven, maar misschien hoefde hij zich toch niet schuldig te voelen? Ooit was er ook een vader, die verdween naar Noorwegen, de ruzies thuis moe. Hij laat steeds minder van zich horen. 

Moeder heeft troost gezocht in het geloof, Timo is nuchterder en weet de bijbelse passages te pareren. Hij is gefascineerd door Duitse filosofen (heel wat uitspraken zijn verweven in zijn denkpatroon) maar ook door metal-bands. Omdat het wachten op de uitslag lang duurt fietst hij met zijn moeder mee naar het kerkhof waar Ruben ligt. Op de terugweg stopt hij bij de boerderij van Horssen die een arbeider voor een paar weken zoekt.

Horssen speelt een rol in het leven van hem en zijn broer. Vroeger hebben ze hem wel een samen geholpen, maar door de onhandigheid van zijn broer - en wellicht de onbeholpenheid van Horssen - kreeg Ruben een flinke vuistslag te verwerken. Timo verwijt dit de boer maar toch wil hij deze baan, hij kan het geld goed gebruiken voor zijn komende studie biotechniek. Ze raken over meerdere onderwerpen aan de praat en zo ontdekt Timo dat er meer in de boer omgaat dan hij voor mogelijk hield.

Verleden en toekomst op één dag, in enkele uren zelfs, door de ogen van een aankomende student. Dit boek is een absolute aanrader!

Lion - Saroo Brierley

Een boek dat al even op mijn verlanglijstje stond... en dan valt het gewoon ineens op mijn deurmat. Als ik het in 2 avonden (en een lunchpauze) uitlees dan is het wel duidelijk. Wat een pageturner!

De zoektocht van een 5-jarige naar huis duurt wel 25 jaar, maar het is hem gelukt. Wat een moed, een geheugen, een doorzettingsvermogen.

Het boek zet me keihard aan het denken. Wanneer starten mijn herinneringen? Hoe oud was ik? De leefomstandigheden zijn niet te vergelijken. 

Saroo vertelt zijn levensverhaal, en dat alleen al is een reden om dit boek te lezen. Het is geen Bollywood, de keiharde realiteit is dat er nauwelijks eten is, dat er geschooid moet worden om te overleven. Geboren worden in een van de armste wijken van India, je moeder dagenlang niet zien omdat zij werkt. Je vader was er al eerder vandoor gegaan. Saroo let op zijn zusje, zijn broers letten op hem. Af en toe gaat hij met zijn oudere broer mee. Op een van die korte reizen raakt hij hem kwijt.

Hij stapt in een trein om zijn broer te zoeken... valt in slaap en wordt uren later wakker in Calcutta. Wat volgt zijn de herinneringen hoe een kind van 5 deze stad weet te overleven. Hoe zijn instinct hem vertelt wat goed en wat beslist niet goed is. Hij heeft het geluk dat hij (weken later) in een weeshuis wordt opgenomen en wordt geadopteerd door Sue en John Brierley. Hij wordt naar Tasmanië gevlogen om als hun zoon verder te leven.

Als je nieuwe ouders geen Hindi spreken en jij (nog) geen Engels dan zijn het vooral de knuffels en de genegenheid die ervoor zorgen dat Saroo zich snel thuis voelt. Hij vertelt zijn nieuwe moeder over hoe hij (over)leefde en samen schetsen ze de straten waar hij in India liep. Jaren later gaat Saroo echt op zoek naar zijn verleden, niet omdat hij het niet goed heeft in Australië. Het is juist omdat hij het wel goed heeft dat hij op zoek gaat naar zijn moeder, zijn zusje en zijn broers. Hij wil hun vertellen dat hij hun niet vergeten is, 

Zijn zoektocht via Google Earth en Facebook leiden hem inderdaad terug naar zijn geboortegrond. Met de hulp van velen kan hij zijn moeder, broer en zusje weer omhelzen.

Een absolute aanrader. Dank je wel lieve geefster dat ik dit boek kon lezen!

Wat me bijzonder bijbleef:

* Vandaag de dag zijn er honderdduizend thuisloze kinderen in Kolkata, en van hen overlijdt een groot gedeelte voordat ze de volwassen leeftijd hebben bereikt.

* Tasmanië verbood echtparen die zelf kinderen konden krijgen te adopteren. Deze wet is later geschrapt.

* In 1987 had Australië een bevolking van 17 miljoen, en in datzelfde jaar overleden 14 miljoen Indiase kinderen onder de tien aan de gevolgen van honger of ziekte.

De offers - Jeroen Windmeijer

Soms is het winnen van een dwarsligger een ware eye-opener. Uit mezelf zou ik niet zo snel dit boek gekocht hebben. Toch ben ik zeer blij dat ik het heb gelezen, het gaf me een inkijkje in de Boliviaanse gemeenschap wat me anders nooit ten deel gevallen zou zijn.

Luc volgt zijn afstudeeronderzoek in Bolivia, in een kleine gemeenschap naast het Titicacameer. Hij studeert aan de universiteit Wageningen en hoopt met deze stage meer te weten te komen over het herbebossen. Zijn directe collega Nayra is geboren en getogen in de streek.

Kort na elkaar worden 3 kinderen vermoord. Niemand weet wie het gedaan kan hebben, de gemeenschap sluit de gelederen. Heeft echt niemand iets gezien? Of is het aloude kind-offeren nieuw leven ingeblazen?
Behalve Luc is nog een Nederlander in het gebied op onderzoek. Jan-Willem is antropoloog en inmiddels al goed ingeburgerd. Toch wordt hij op een dag aangevallen. Op de muur van het lokaal staan inheemse woorden. Waarom Jan-Willem? Iemand die geen vlieg kwaad doet, de bevolking juist ondersteunt waar hij maar kan. Toch wordt hem te verstaan gegeven dat hij maar beter niet terug kan komen in het dorp.
Wat volgt is een spannend relaas waar tegelijkertijd een bijzonder inkijkje wordt gegeven in de verweving van het christendom (zowel katholiek als een sekte-achtig geloof) met de nog altijd aanwezige inheemse natuurgodsdienst. Pachamama - Moeder Aarde moet op natuurlijke wijze geofferd worden zodat zij goed voor haar bewoners kan zorgen. De offers die gebracht werden overstijgen echter, ook volgens de lokale bevolking, het natuurlijke.

Ik ben niet thuis in geloven, ik sta eerder positief tegen natuurgoden dan tegenover de gevestigde ordes die hun religie zo graag op anderen willen overbrengen. Dat ik iets een sekte noem is meer mijn onwetendheid dan de kennis van de schrijver. Uit het dankwoord blijkt dat de schrijver zelf geruime tijd in Bolivia heeft doorgebracht. Op een zeer integere manier heeft hij de plaatselijke gebruiken verweven in dit boek. 

Stenen eten - Koen Caris

Van Uitgeverij Atlas Contact kreeg ik het boek Stenen eten toegestuurd als lid van de Club van Echte Lezers. Stenen eten is het debuut van Koen Caris, wat mij betreft volgen er nog heel wat meer boeken.

Ben is 17 als Emma na een feest besluit uit het leven te stappen. Het gonst op school hoe ze het gedaan heeft. Het wordt niet meteen bekend gemaakt. Ben herbeleeft de dood van zijn eigen zus Kim, 3 jaar eerder. Hoe zou Emma's vader zich gevoeld hebben toen de agenten voor zijn deur stonden?

Wat volgt is een zinderend verslag van Ben, door hemzelf verteld.

Ben is een puber, noodgedwongen vroegwijs. Hij denkt anders dan de anderen, denkt na over alles. Hij wil weten waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Heeft hij de zelfdoding van zijn zusje kunnen voorkomen? Hij denkt van wel. Had hij de zelfdoding van Emma en de andere leerlingen moeten zien aankomen? Hoe dan? En waarom achtervolgt Jack, Kim's vriendje hem? 

"Ontspan nou'. 'Hoe dan?' 'Gewoon ontspannen.' Gewoon vliegen, zei de vogel.

Ben merkt niets, totdat hij het wel merkt.

Een rauw verhaal over hoe tieners elkaar weten op te jutten. Een kijkje in hun hoofden, voor zover dat mogelijk is. 

De titel is uitstekend gekozen. Ik hoop dat er nooit meer tieners of anderen zijn die stenen willen eten.