Denken aan vrijdag - Nicci French

Gekocht op vrijdag, begonnen te lezen op vrijdag, (bewust) geëindigd op vrijdag én de blog op vrijdag! Het vijfde boek in de Frieda-Klein-reeks is weer een juweeltje. Het zou zelfstandig te lezen zijn. Je herkent zóveel uit de vorige boeken, toch denk ik dat je het eigenlijk wel degelijk achter elkaar moet lezen. Jammer dat er zoveel tijd tussen het verschijnen van de delen zit. Maar wel weer top dat alle delen ook als dwarsligger zijn uitgebracht!

Denken aan vrijdag leidt ons weer door hartje Londen. Het boek begint op vrijdag, een bijscholingsdag. Kitty vaart met haar ouders over de Theems als ze een walvis ontdekt. De boot is gestopt om de Theems en de Londen Bridge aan de gasten te laten zien. Wanneer de politie arriveert en de vondst in een grote zwarte zak stopt streept Kitty het woord wallevis door en schrijft MAN.
Sandy is vermoord. Frieda wordt verdacht. Uiteraard niet door de mensen die haar kennen, wel door commissaris Crawford en psychotherapeut Bradshaw. Een nieuwe hoofdinspecteur, Sarah Hussein, doet haar intrede. Ze wordt meteen flink geïndoctrineerd. Het is lastig om je eigen conclusies te trekken en zelf te oordelen als je steeds maar weer hoort dat Frieda niet te vertrouwen zou zijn. Misschien werkt het feit dat Frieda ervandoor gaat niet bepaald in haar voordeel, maar Klein's speurwerk is weer subliem te noemen.

Gelukkig krijgt Frieda volop en op alle mogelijke manieren steun van haar vrienden, waaronder hoofdinspecteur Karlsson en de trouwe Josef. Karlsson steekt zijn nek wel erg ver uit en wordt zelfs op non-actief gezet. Het is voorspelbaar dat het "goed" afloopt, maar daarom niet minder prettig om te lezen.

Denken aan vrijdag eindigt... op vrijdag. Er zit een zomer tussen het begin en het eind. Een zomer vol spanning, levensverhalen, mooi uitgewerkte karakters. Hoewel je niet echt veel over de vrienden leest weet je toch stiekem steeds een beetje meer. Ze beginnen voor je te leven.

En dan volgt die slotalinea...! Ik ben benieuwd naar zaterdag.

Sterf twee keer - Tess Gerritsen

Op de een of andere manier konden de boeken van Tess Gerritsen me niet boeien. Het heeft dan ook een behoorlijke tijd geduurd eer ik eindelijk tot pagina 50 van het boek doorgeworsteld ben. Waarbij ik, omdat het niet beklijfde, ettelijke malen opnieuw begonnen ben. Tot ongeveer een week geleden. Ik begon opnieuw en ben (bijna) niet gestopt tussendoor. Was het dan ineens wél spannend? Eigenlijk nog steeds niet. Maar het verhaal pakte me ineens. De waarheid gebiedt me te zeggen dat het pas op pagina 302 even echt spannend werd. Het boek telt 318 pagina's.

Een safari in Zuid-Afrika. Als iets me niet trekt is dat het wel. Niet omdat ik dieren niet mooi of intrigerend vind. Juist wel, en daarom gun ik ze graag hun eigen leefwereld, een wereld die ik niet hoef binnen te treden. Johnny en Clarence laten als gids een groep toeristen de binnenkant van de wildernis zien. Millie is meegegaan met Richard, eigenlijk tegen beter weten in, om hun relatie te redden. Al snel weet ze dat die reddeloos verloren is. Richard is zwaar gecharmeerd van enkele jonge vrouwelijke medereizigers.

Zes jaar later wordt in Boston het lijk gevonden van taxidermist Leon Gott, een alleenstaande man van 64. Hij is gestorven zoals hij dieren vilt, hangend aan zijn voeten, ontweid en al wordt hij gevonden. Alleen kloppen het aantal organen in de vuilnisbak niet.

Ondertussen valt het eerste slachtoffer tijdens de safari. Spoorzoeker Clarence wordt 's morgens vroeg gevonden. Een stel afgekloven botten is al dat van hem rest. Het kamp kan niet worden opgebroken omdat de jeep onklaar is. De verhaallijnen van Boston en Botswana worden mooi afgewisseld.
In Boston gaan Maura Isles en Jane Rizzoli op jacht naar een sneeuwpanter, liever gezegd naar de pels van de panter. Hoe kan zo'n dier verdwijnen, wie hebben er belang bij? De dierentuin is de aangewezen plaats om meer informatie los te krijgen. Dan wordt dierenverzorgster Debbie het slachtoffer van een luipaard. Hoe het dier in de kuil had kunnen komen terwijl er schoongemaakt werd is een raadsel.
De gemoederen in het kamp raken ernstig verhit. Er komt een tweestrijd. Millie staat achter Johnny, wat Richard niet kan waarderen. Sylvia en Vivian scharen zich met Elliot achter Richard. De heer en mevrouw Matsunaga staan er een beetje buiten. Totdat de heer Matsunaga gevonden wordt, hangend aan een tak als prooi van een luipaard. Dan worden de kampen helemaal duidelijk. Elliot wordt op een morgen wakker met een slang in zijn tent. Johnny wordt door de groep weggestuurd, zonder geweer om hem te beschermen. Wanneer Millie midden in de nacht wakker wordt en haar tent uit gaat hoort ze een schot. Doordat het kampvuur bijna uit is kan ze nauwelijks iets onderscheiden. Blindelings rent ze weg, het volgende schot mist haar op een haar na.

In Boston blijken er meerdere lijken gevonden te worden, die op de één of andere manier verbonden lijken te zijn met Leon Gott. Waarom was Leon op zoek naar zijn zoon? Wat is zijn relatie met Jodi Underwood?
In Zuid-Afrika leeft Millie Jacobsen met haar man en dochter een teruggetrokken bestaan. Jane wil graag in contact komen met deze enige bekende overlevende van de safarigroep. Zij is de sleutel tot de antwoorden op vele vragen. Millie is bang. Bang dat Johnny haar alsnog zal vinden en vermoorden. Wanneer ze zich toch heeft laten overhalen naar Boston te komen leeft ze continu in angst. De verdachte die ze door een raam bekijkt lijkt niet op Johnny. De jacht op de werkelijke moordenaar begint nu pas echt.

Kroonsz door Marco Kunst

Het boek vertelt het verhaal van Wessel Kroonsz, beginnend in 1670 en eindigend in 2013. Kan iemand zo lang leven? Wel als je vader - Zacharias Kroonsz - met behulp van de kronoscoop, levenslijnen zichtbaar kan maken, levenslijnen kan uittrekken en zo ervoor zorgt dat je tot in het oneindige kan leven.

Hoe komt Zacharias hierbij? Hij is een gerespecteerd arts in de tweede helft van de 17e eeuw. Kerk en staat zijn gescheiden. Er leven mensen die de wetenschap boven de religie durven stellen. Spinoza, Jan Swammerdam, Christiaan Huygens, mensen waarover we geleerd hebben op school komen zo weer tot leven in een beschrijving van het leven in de Gouden Eeuw.

Zacharias Kroonsz is helemaal in de ban van de levenslijnen. Er moet iets zijn waardoor je deze lijnen zichtbaar kunt maken. Zoon Wessel wil liever zijn school afmaken dan zijn vader assisteren. Maar als zijn vader hem betrapt op spijbelen is het gedaan en moet hij helpen met experimenteren. Na maanden is het gelukt Spinoza's lenzen aan Huygens' slingeruurwerk te bevestigen. Eerst zijn de experimenten nog redelijk "onschuldig", er worden duiven gebruikt om levenslijnen te ontdekken. Al snel denkt Zacharias het raadsel van de dood te hebben ontsluierd. Hij kan voorspellen wanneer iemand dood gaat. Als dan de volgende morgen Joris Barentsz inderdaad om 6 uur sterft...
Wessel is stapelverliefd op het dienstmeisje Lykke. Hij doet er alles aan om bij haar in de buurt te komen. Zij troost hem als zijn moeder sterft. Zacharias is ontroostbaar. Hij woont in zijn atelier en denkt manieren uit om Geertje terug te krijgen. Hij heeft inmiddels ontdekt dat hij over 10 dagen zal sterven. Maar hij heeft helemaal geen tijd om al dood te gaan. Jan Swammerdam moet hem helpen de levenslijn te ontdekken. Helaas is Jan niet thuis en ook de dominee is op pad zodat Wessel onverrichterzake huiswaarts keert. Hij wil zijn sores aan Lykke vertellen, maar ook zij is er niet. Als Wessel zijn vader vraagt waar Lykke is gebleven antwoordt deze door een priem in zijn eigen hart te steken. Hij heeft zelf zijn levenslijn verbroken, de natuurwet doorbroken.

In één felle beweging sprong Wessel op de tafel en eroverheen. Hij duwde zijn vader opzij, die nog steeds stond te wauwelen over het wonder dat geschiedde. Hij liep de schaduwen in en werd verzwolgen door die vreemde plek, waar de wereld zelf leek op te houden.
Zacharias heeft de poort naar de hel geopend.

Bijna 22 jaar later weet Zacharias zijn zoon terug te krijgen uit de duisternis. Wat volgt is een geschiedenis in sneltreinvaart tot het jaar 2013. Zowel Zacharias als Wessel leven nog. (Stel je voor welke industriële ontwikkelingen zij hebben megemaakt!)
Pink zit op school, ze is een populair meisje maar voelt zich al snel aangetrokken tot die vreemde jongen, Wessel. Hij zit niet op school, hij is mysterieus. Hij is wel de manier om aan het saaie bekrompen wereldje te ontsnappen. Wanneer Wessel haar dan ook een treinkaartje naar Amsterdam stuurt spijbelt Pink van school en gaat naar de grote stad. Wessel haalt haar op in een koets met paarden. In vliegende vaart gaan ze naar het huis van Wessel en Zacharias. Pink wil ontsnappen maar wordt verdoofd. In gevangenschap komt ze weer bij. Bor, een jongen van haar school, is bij haar. Ze zijn nodig om de Torn, de hel, dicht te gooien.

Op een prachtige manier worden de zeventiende en eenentwintigste eeuw met elkaar verbonden. Je wilt continu doorlezen. Een Young Adult boek met enorme diepgang. Het verhaal met een prachtig tijdsbeeld.

Het Ministerie van Buitengewone zaken - Nathan Englander

De gruwelen van Argentinië verteld met smakelijke Joodse humor. Op de juiste momenten heel serieus en ook op de juiste momenten de humor erin verwerkt. Een echte aanrader!

Lilian en Kaddisj Poznan wonen met hun puberzoon Pato in Buenos Aires. Lilian werkt voor een verzekeringsagent die louche zaakjes niet schuwt. Kaddisj, die nog nooit een normale job heeft gehad, probeert de kost te verdienen door illegale karweitjes op te knappen voor de nabestaanden van de Welwillende Zielen. Hij wist namen op de (Joodse) grafstenen, zorgt dat de doden niet meer herkenbaar zijn. Pato studeert en hangt rond met zijn vrienden. Liever hielp hij zijn vader niet bij het nachtelijk beitelen maar hij heeft weinig keus.

Wanneer Kaddisj de familieleden van dokter Mazursky onvindbaar gemaakt heeft blijkt de plastisch chirurg ook een gokverslaafde. Hij kan niet betalen en vergoedt Kaddisj door zijn neus te verbouwen. Ook Lilian krijgt een nieuwe neus, het Joodse kenmerk verdwijnt. Pato weigert de operatie.

Het wordt gevaarlijk om boeken te bezitten in Argentinië. Kaddisj besluit dan ook de gevaarlijkste boeken van Pato te verbranden, in de badkuip. Een confrontatie tussen vader en zoon volgt. Pato besluit, na een flinke uitbarsting, dat hij bij zijn vriend Rafa onderdak zal zoeken. Hij was van plan nooit meer terug te keren naar huis. Na een avondje stappen wordt het vriendengroepje opgepakt. Pato heeft geen identiteitspapieren bij zich en moet in de cel overnachten. De volgende morgen mag hij één telefoontje plegen. Als er niet snel genoeg wordt opgenomen moet hij wachten tot de volgende dag. Kaddisj komt hem ophalen op het politiebureau.

Eenmaal terug thuis belt Kaddisj Lilian op om haar het goede nieuws te vertellen, de zoon is weer thuis. Lang duurt deze vreugde echter niet. Kaddisj wil graag dat Pato hem bedankt voor het ophalen, Pato blijft star de puberzoon spelen en reageert niet. Na een forse woordenwisseling is Kaddisj flink gekwetst en zegt "Val dood, ik zou willen dat je nooit geboren was". Er wordt aan de deur geklopt, Kaddisj doet open en Kaddisj' wens gaat in vervulling. Van het ene op het andere moment was het alsof zijn zoon nooit was geboren. Vier mannen nemen Pato mee. Toen hij het appartement uit kwam lachte hij even naar zijn vader en zei "Wel een lullige manier om uit elkaar te gaan", waarop de greep om zijn armen werd verstevigd en hij meegenomen werd.

Wanneer Lilian thuiskomt zoekt ze het hele appartement af, op zoek naar Pato. Ze vindt Kaddisj in de badkuip, hij had zichzelf opgesloten "achter de verkeerde deur". Hij dacht dat Lilian was thuisgekomen, daarom had hij de voordeur geopend, de voordeur van staal. De voordeur die dicht had moeten blijven.

Er volgt een lange zoektocht naar de verdwenen zoon. In eerste instantie trekken Lilian en Kaddisj samen op in de strijd tegen de bureaucratie. Gaandeweg lopen hun zoektochten uit elkaar. Lilian zit dagenlang op het Ministerie van Buitengewone zaken, Kaddisj volgt zijn eigen instincten. Dokter Mazursky brengt hem in contact met de Navigator. Deze vertelt hem hoe de jongeren verdwijnen uit Argentinië. Gedropt in de rivier vanuit het vliegtuig. Levend en wel, maar voordat ze de rivier hebben bereikt zijn ze al gestorven. Ze zullen nooit worden teruggevonden. Lilian weigert te accepteren dat Pato dood is. Ze weigert Kaddisj nog verder toe te laten in haar leven, hij mag terugkomen als Pato gezond en wel voor haar staat. Kaddisj kan nauwelijks zonder haar leven, een zwerversbestaan volgt. Uiteindelijk besluit hij haar te helpen. Een priester heeft haar gezegd dat voor een losgeld Pato terug kan komen. Het bedrag is absurd hoog. Om aan het losgeld te komen heeft Kaddisj de hulp ingeroepen van dokter Mazursky. Deze raadt hem aan een ontvoering in gang te zetten. In Buenos Aires zijn de doden meer waard dan de levenden. Je kunt ook losgeld eisen voor beenderen.
Het openbreken van het mausoleum en het meenemen van de beenderen lukt. Alleen blijkt de dochter te weigeren losgeld te betalen. Dan voert Kaddisj zijn laatste plan uit. Lilian accepteert de dood van Pato niet. Kaddisj besluit haar de beenderen te tonen, als zijnde van Pato. Lilian laat zich niet om de tuin leiden. Een moeder voelt hoe dan ook of haar zoon in de buurt is. Kaddisj besluit de beenderen te begraven naast zijn eigen moeder, een zoon heeft een graf nodig, ook al zijn het niet zijn eigen beenderen. Lilian trekt zich terug in het appartement, haar ogen gevestigd op de hoek waar Pato vandaan zou kunnen komen.

De vette jaren door Chan Koonchung

Een heel apart boek. Dat is mijn eerste indruk. Een boek dat je aanzet tot nadenken. Dit kan toch niet waar zijn? Nog steeds bestaat de doodstraf in China. En dan hoef je niet eens een ernstig vergrijp (in mijn ogen) begaan te hebben. Het boek wordt door verschillende personen verteld. Dat geeft wel een aparte inkijk in het hedendaagse China.

Er zijn 4 weken verdwenen. Gewoon, zomaar, weg. Ineens besef je dat je niet meer weet wat er in die 4 weken is gebeurd. Maar eigenlijk kan het niemand iets schelen. Op een paar mensen na dan. Ze beseffen terdege dat ze moeten uitkijken wat ze zeggen, vragen, tegen en aan wie. Iedereen kan de spion van de Partij zijn. Lao Chen gelooft eerst niet dat er een maand verdwenen is. "Hij had de laatste jaren al geen zin meer gehad om nog iets over China's pijnlijke geschiedenis te lezen. Hij las nog klassieke literatuur en sentimentele romans. Het was nooit tot hem doorgedrongen dat de geschiedenis herschreven werd en de waarheid gewist. Lao Chen was schrijver, iemand die verhalen vertelde. Hij wist dat 'de waarheid' in deze postmoderne wereld ook maar een constructie was, dat de geschiedenis op verschillende manieren geïnterpreteerd kon worden." Hij is dan ook stom verbaasd als blijkt dat een van de schrijvers die hij vroeger veelvuldig las gewoon verdwenen is uit de boekhandel, en niet alleen de boeken zijn verdwenen, de schrijver zou nooit bestaan hebben.

Iedereen is "gelukkig", heeft een beter leven dan vroeger. China's gouden jaren. De gouden jaren begonnen toen de rest van de wereld in een crisis belandde. Niet alle geschiedenisboeken zijn verdwenen, alleen de boeken die tegen de zienswijze van de Partij ingaan. Het idee alleen al dat een Partij jou kan voorschrijven welke boeken je wel of niet mag lezen. Afluisteren, een normaal verschijnsel in China. Gevolgd worden, ook al zoiets. Alleen omdat iemand jou verdacht vindt, omdat je net even anders dan de doorsnee "gelukkige" Chinees bent.

Lao Chen kijkt eens per maand oude films bij Jian Lin. He Dongsheng is vaak ook aanwezig. Samen drinken ze dure wijn. He Dongsheng slaapt nooit. Behalve tijdens de film. Maar daarna kan hij wel altijd uitleggen waar de film eigenlijk over gaat.
Lao Chen is verliefd op Xiao Xi. Hij wil haar helpen, haar doen inzien dat hij van haar houdt. Hij zoekt haar op met behulp van Fang Caodi. Xiao Xi is gevlucht naar het dorp Henan, naar de kerk met de naam "het graan sterft niet". Samen keren ze terug.

Geluksdorp Nummer Twee. Tevreden mensen. Idealisten. Starbucks. Maar dus ook corruptie. Vervuiling. Geen respect voor de mensenrechten. Geen vrijheid van meningsuiting. Er bekruipt me steeds meer een naar gevoel bij het lezen van dit boek. Hong Kong is Chinees maar toch ook weer niet. Als ik zelf in HK rondloop voel ik me vrij, zoveel indrukken, de mensen zijn vriendelijk. Wacht even, dat is toch niet de vriendelijkheid uit dit boek hè? De vriendelijkheid die niet echt is, die de grote tevredenheid moet uitstralen. De vriendelijkheid die door het water stroomt. Nee, dat kan ik echt niet geloven. Ik houd van Hong Kong. Vanaf het eerste moment dat ik voet op hun bodem zette. Een land waar je gewoon kunt rondlopen, alles in je eentje kunt ontdekken (als je dat wilt).

Het laatste deel van het boek is een "epiloog". Het lijkt even alsof er een verklaring komt. Maar ook deze verklaring hoort gewoon bij het verhaal. Langzaam kom je erachter dat het verhaal verteld wordt. He Dongsheng is ontvoerd. Hij is lid van de Partij. Fang Caodi, Xiao Xi en Lao Chen weten hem ervan te overtuigen dat hij maar beter kan vertellen wat ze willen weten. Zij kunnen niets met deze informatie, het zou hun dood betekenen. Maar ook He Dongsheng zit in een vreemde positie want hoe kan iemand zomaar ontvoerd worden? Dat hij uit de Partij verstoten zou worden (lees: vermoord worden) als het uitkwam. Dus vertelt hij de epiloog. Waarom de Chinezen gelukkig zijn. Hoe 4 weken konden verdwijnen.

Echo - Danielle Steel

'Eigenlijk kun je deze aardbol niet bewonen zonder ooit een boek van Danielle Steel te hebben gelezen, de koningin van de smulromans.' Aldus Cosmopolitan.

Tja, ook al ben ik geen fan van Cosmopolitan er ligt wel een dwarsligger voor me, geschreven door Danielle Steel. En dan de beschrijving op de achterkant:
Echo is een onweerstaanbaar verhaal over drie generaties vrouwen, over liefde en oorlog, vertrouwen en verraad. De achttienjarige Amadea sluit zich tijdens de Tweede Wereldoorlog aan bij het Franse verzet. Tijdens momenten van angst en gevaar weerklinken de stemmen uit het verleden en voelt Amadea de kracht en de liefde van haar moeder en haar oma het sterkst.

Niet bepaald een verhaal dat mij aanspreekt. Dus zal ik er maar eens aan beginnen?! Ik moet eerlijk bekennen dat als het boek niet als dwarsligger uitgebracht zou zijn ik het nooit gelezen zou hebben. De historie van 3 generaties worden in 570 pagina's beschreven.

De rijke joodse bankiersfamilie Wittgenstein, met de strenge orthodoxe vader, gaat op vakantie in Zwitserland. De jongste dochter is frivool, wil het liefst zo snel mogelijk getrouwd zijn. Geen probleem, pa zoekt een geschikte huwelijkskandidaat. De oudste dochter staat nog helemaal niet stil bij welk huwelijk dan ook, totdat ze een rooms-katholieke Fransman tegenkomt. Als ze besluit te kiezen voor Antoine schrijft haar vader haar naam in het dodenboek van de familie. De familie van Antoine vindt een Duitse jodin ook niet bepaald de geschiktste vrouw en ook hij wordt verstoten. Beata en Antoine starten een gelukkig leven op de boerderij van de oom en tante van Antoine. Als Antoine dan door een oude vriend gevraagd wordt hem te helpen een stoeterij op te zetten wordt het leven alleen nog maar beter. Er worden 2 meisjes geboren in het huwelijk, Amadea en Daphne.
Dan overlijdt de vader van Antoine en, naar oud Frans gebruik, erft hij de titel en het landschap. Lang kan hij hier echter niet van genieten, net voor het gezin naar Frankrijk zou vertrekken valt hij van zijn paard en breekt z'n nek. Beata vertrekt met haar dochters naar Keulen. Het verlies van haar man komt ze nauwelijks te boven, het feit dat ze haar moeder en zusje niet kan zien is een nog grotere last nu. Steevast bezoekt ze de synagoge op Jom Kippoer. In de hoop dat haar moeder haar ooit zal vergeven. Na dit jaren volgehouden te hebben weet ze een briefje met haar telefoonnummer in de hand van haar moeder te stoppen. Wat volgt zijn 2 jaren waarin haar moeder wekelijks op bezoek komt. Haar dochters weten nu dat ze een grootmoeder hebben die pas erg veel later de moed had om tegen de wil van haar man in te gaan, zij het stiekem, maar toch.
Amadea besluit het klooster in te gaan. uiteraard is haar moeder hier niet blij mee maar ze realiseert zich op tijd dat ook zij haar hart gevolgd had. Dan breekt de oorlog op volle sterkte los en zijn alle joden niet meer veilig. Moeder Monika sterft plotseling, Beata mag haar niet bezoeken op haar sterfbed. Enkele dagen later worden haar vader, broers en zus met kinderen opgepakt tijdens de Kristallnacht. Beata waant zich veilig, ze is rooms-katholiek geworden en heeft geen paspoort waaruit anders blijkt. Maar als ze geld wil ophalen bij de bank wordt ze door een vroeger dienstmeisje herkend. Ze realiseert zich dat ze snel moet vluchten. Helaas is ze al te laat en worden ze ruw naar Ravensbrück afgevoerd. Amadea verneemt het nieuws in het klooster en wordt nu verzocht toch tijdelijk elders onderdak te vinden. Het is té gevaarlijk, ook voor de anderen, als ze zou blijven. Ze wordt geholpen door de vrienden van haar ouders, daar krijgt ze onderdak tot ook daar de SS-ers verschijnen. Er is een nieuwe schuilplaats voor haar gevonden maar deze bereikt ze helaas niet meer. Theresienstadt wordt haar lot. Ze houdt zo moedig mogelijk stand, haar uiterlijk heeft ze mee. Ze heeft eerder een Arisch dan joods uiterlijk. Wanneer ze na enkele maanden geholpen wordt door een bewaker om samen te ontsnappen wil hij meer van haar dan ze kan geven. Na een duw komt hij ongelukkig terecht en sterft. Amadea wordt gevonden door Tsjechische partizanen en belandt in het Franse verzet. Ongehinderd door wat dan ook weet zij flink wat te verzetten. Ze helpt menig maal mee pakketten en andere transporten te ontvangen. Door haar uiterlijk is ze uitstekend geschikt als "echtgenoot" van Rupert Montgomery, de oprichter van het kindertransport naar Engeland. Ze weet op die manier waardevolle informatie los te peuteren.
Wanneer ze een spoorbrug opblaast weet ze niet tijdig weg te rennen en wordt weggesmeten door de klap. Een verlamming is het gevolg. Gezien haar staat van dienst wordt ze naar Engeland overgebracht.


Uiteraard is het een roman. Verzonnen personages, verzonnen verhaallijnen, verzonnen dialogen. Verzonnen liefdes en verzonnen verraad. Toch geeft het een "mooi" tijdsbeeld weer. het had allemaal zo kúnnen zijn. We hebben allemaal verhalen gehoord over de eerste en tweede wereldoorlog. Dit is het verhaal van 3 generaties. Ik heb het achter elkaar uitgelezen.

Het Rosie Project door Graeme Simsion

Het Rosie Project werd een vakantieproject, aangeboden door de Vakantiebieb. En, hoewel deze aanbieding op 31 augustus zou aflopen, kon ik het project gelukkig op 1 september 9:23 nog afronden door die ochtend de laatste 5 hoofdstukken te lezen.

Uiteraard begon ik veel te laat aan dit Project, woensdag 27 juli 21:15 Ierse tijd. Dat werd óf stevig doorlezen óf accepteren dat het project voortijdig beëindigd zou moeten worden. En als je dan op zondag om 23:32 ontdekt dat je ogen toch echt dichtvallen leek het dus bijna tot mislukken gedoemd. Alle dank dus aan de Vakantiebieb om de sluitingstijd niet zo strikt te hanteren.

Een Echtgenote Project, een Vader Project én een Rosie Project tegelijkertijd? Is dat mogelijk? Wel als je Professor Don Tillman heet. En eigenlijk lopen alle projecten gewoon door elkaar heen en hebben ze (uiteraard) ook flink wat met elkaar te maken. Leuk ook om te weten dat Moree op 1230 kilometer van Melbourne ligt (en dat deze lezer om 15:43 uur de map van Australië erbij pakt om eens te kijken hoe zich dat dan verhoudt, gelijk aan het tijdstip waarop Don de huurauto ophaalt om naar Moree te reizen). Ik mag die Don Tillman wel.

Ook het volgende kon ik me helemaal voorstellen: De laatste gasten vertrokken om 2.32 uur, twee uur en 32 minuten na de geplande eindtijd. Rosie, de baas en ik hadden 143 cocktails gemaakt.

Het feit dat je als professor in de genetica om maar zoveel mogelijk samples te krijgen (voor het Vader Project) gewoon een avondje gaat barkeeperen, terwijl je enkele dagen van tevoren nog niets van welke cocktail dan ook wist. Een goed geheugen doet wonderen.

Het Gestandaardiseerde Maaltijdsysteem sprak me ook wel aan. Al zou ik waarschijnlijk niet zoveel variatie (en moeilijkheidsgraden) aanbrengen. Het idee alleen al dat ik kreeft zou moeten klaarmaken... Iedere dag sla is voor mij geen straf (variatiemogelijkheden genoeg). Vooral de redenen om zo'n systeem in te voeren! Geen reeks kookboeken vereist (oei, ik ben gek op kookboeken, of ik ze gebruik is een tweede). Standaardboodschappenlijst, dus erg efficiënt boodschappen doen. Tja, ik vergeet toch altijd de helft mee te nemen, dus dat probleem is daarmee waarschijnlijk wel opgelost. Bijna geen verspilling. Koelkast en voorraadkast alleen gevuld met spullen die nodig zijn voor een van de recepten. Wow! Geen overjarige potjes meer achter uit de kast plukken? ...

Vooruit, nog één voorbeeld dat me compleet aanspreekt. 'De vga-kabel alstublieft. Het is 18.58 uur.' 'Doe maar rustig aan,' zei ze. 'We beginnen nooit eerder dan kwart over zeven. Wilt u een kop koffie?' Waarom hechten mensen zo weinig waarde aan andermans tijd? En net als Don zou ik me lopen op te vreten en bedenken dat ik ondertussen wel 100.000 andere dingen had kunnen doen.

En dan.... komt Don tot inkeer, besef, hoe je het ook noemen wilt... het kan ook makkelijker! En wát een geluk als je daarmee ook nog het Rosie Project met een ruime voldoende kunt afsluiten... Een aanrader! Niet alleen als Vakantie Project :-)