De dag van de doden - Nicci French

Lang uitgekeken naar het laatste deel in de Frieda Klein serie. En het wachten werd beloond. Wat een afsluiter. De rode draad die door alle boeken loopt krijgt hier een mooi slotakkoord. Met heel veel plezier heb ik gelezen over de ondergrondse rivieren van Londen. Soms herkende ik kleine stukjes van mijn eigen wandeltochten door de stad.

De karakters gaan voor je leven, nu de serie gesloten is zal ik ze missen. In dit laatste deel wordt Lola naar voren geschoven. Ze moet een scriptie schrijven maar weet eigenlijk niet waarover. Wanneer ze de suggestie krijgt het leven van Frieda uit te gaan pluizen heeft ze even een houvast. Ze plundert de bibliotheek om informatie, kijkt door de brievenbus - in een leeg huis. Ze probeert of Frieda's vrienden wat willen loslaten. Allemaal zonder succes. Tot ze plotseling per ongeluk Frieda zelf tegen het lijf loopt. Hoewel we dan al enkele hoofdstukken verder zijn is dit toch eigenlijk het begin van een lange reeks gebeurtenissen.

Een vertegenwoordiger, misdaadverslaggeefster Liz Barron, een werkloze techneut. Geen gedeelde interesses, geen gemeenschappelijke vrienden. Geëtaleerde moorden. Frieda weet dat hij haar op het spoor is, de seriemoordenaar Dean Reeve. Lola heeft hem gesproken. Onbewust. De zwerftocht door Londen wordt voortgezet. Op de dag van de doden moet de ontknoping vallen. Die ik niet ga onthullen. Daarvoor moet je het boek zelf gaan lezen. In mijn eerstvolgende vakantie lees ik ze allemaal nog eens achter elkaar, beslist geen straf! Te beginnen en eindigen op maandag.
De hele serie krijgt van mij alle mogelijke sterren. Een absolute aanrader!

Patricia Snel - (De) Expat (exit)

De Expat en Expat exit in één blog. Omdat ik vermoedde dat Exit een vervolg zou zijn op. Maar het dus niet was. De Expat speelt zich af in Singapore, Expat exit op Curaçao. Toevallig heb ik beide plekken bezocht. De eerste intensief in 3 dagen tijd, de tweede in een week zwerven over het eiland.

De expat had ik al een tijdje terug gelezen, nooit een blog van gemaakt. Het is wel een grappig verhaal over het rijkeluisleventje van dromenjagers in het verre Singapore (hoezo ver, met het vliegtuig ben je er zo). We moeten vooral niet denken dat het ze allemaal in de schoot geworpen wordt. Maids lijken dan wel leuk om in huis te hebben maar ze beknotten ook je vrijheid.

Wat ook wel vrij stereotiep is... het zijn altijd de vrouwen die de mannen volgen op hun nieuwe toekomst. En zich vervolgens dood vervelen. En die mannen willen hun gezicht niet verliezen en proberen met hun leugens lekker te overleven. Wat meteen ook duidelijk naar voren komt in Expat exit.

in Expat exit gaat de vrouw, achtergebleven met een kind omdat haar man voorkeur gaf aan een inheemse, flink op zoek naar avontuur. Als er dan op een boottochtje door haar gestoei een flink ongeluk gebeurd komt het berouw maar ook de jaloezie flink tevoorschijn in het verhaal.

Beide boeken zijn leesvoer, maar eigenlijk ook niet veel meer dan dat...

Confrontatie! - Esther van der Ham

Zo hé, dát was nog eens een Confrontatie! Mét hoofdletter!! 😍 (kom maar op met deel 4...) Nu vond ik de eerste twee delen al helemaal top, Controle! en Contact! besloegen samen toch een iets kortere tijdspanne als deze derde thriller. Dat was even wennen. De kinderen waren tussen boek 2 en 3 ineens volwassen, sterker nog, hadden of kregen zelf al een kind. Maar je zit snel in het verhaal en het laat meteen ook niet meer los.

Hoewel duidelijk een vervolg op de eerste twee boeken is dit boek ook uitstekend als losstaand verhaal te lezen. Al zou ik wel aanraden om de volgorde vast te houden als je van plan bent ze alledrie te gaan lezen. Dit verhaal zit zó goed in elkaar dat je er letterlijk in meegezogen wordt. Je wilt doorlezen. Net zo verslavend als alle middeltjes die Annabel gebruikt, alleen is het effect onschuldiger. Het zou zo in je eigen familie of vriendenkring kunnen gebeuren. Hoe vaak hoor je niet dat iemand de diepte ingetrokken wordt door foute vriendjes. Wat een effect heeft het verleden op het heden én de toekomst. Hoe knap deze ontwikkeling beschreven is, je leeft echt helemaal mee.

Ik deel eigenlijk nooit sterren uit, Confrontatie! gaat in mijn te-bewaren-kast naast de vorige twee! Dat zegt genoeg.

Zeven soorten honger - Renate Dorrestein

De grappige schrijfstijl van Renate Dorrestein, rake dialogen, maar ook dingen durven te benoemen. Zoals in dit boek obesitas en anorexia. Gewoon lekker tegelijk in dezelfde kliniek. O nee het mag geen kliniek genoemd worden, het is "gewoon" een te dure villa waar de geslaagde dikke mannen zich in het zweet werken, nauwelijks voedsel krijgen maar door die combinatie wel afvallen.

De te dure villa met de tuinman, personal coaches en huishouding die gewoon onbetaalbaar is als het aantal aanmeldingen achterblijft. Je jaarsalaris storten om de motivatie op peil te houden, dat bedrag kan ook gebruikt worden voor andere dingen. Zolang men maar niet te snel afvalt en op het streefgewicht komt - dan moet de borg worden terugbetaald. Een echtpaar dat samen het concept bedacht en samen ten onder gaan, al is het bij beide met andere redenen. Derek en Nadine, al zijn dat niet hun echte namen maar dat klinkt chiquer.

Prachtige vondst om het meisje op te nemen en zo alles in een stroomversnelling te plaatsen. Geen saaie dikke mannen die alleen maar kunnen zeuren, maar nu ook een tiener die graag begrepen wil worden. Deze zeven soorten honger wekken bij mij nog een achtste honger op. Leeshonger!

De schilder en het meisje - Margriet de Moor

Een bijzonder verhalend boek, steeds teruggrijpend naar eerdere gebeurtenissen om dan weer in het heden te vertellen.

Elsje Christiaens wordt in Jutland, Denemarken geboren. Haar moeder overlijdt en haar stiefzus neemt deze rol min of meer over. Wanneer dan haar zus op een dag naar Amsterdam vertrekt blijft Elsje alleen achter met haar stiefvader. Onder haar matras vindt ze geld. Daarmee kan ze haar zus achterna.

Rembrandt (hoewel zijn naam nooit wordt genoemd blijkt uit het verhaal duidelijk dat het om hem gaat) treurt om het verlies van zijn vrouw. Prachtig verweven in het verhaal van Elsje loopt het leven van Rembrandt en zijn tijdgenoten in Amsterdam. Je proeft de sfeer. Het leven in de havenstad, slaaphuizen (klinkt toch mooier dan bordelen), de stad met 4 burgemeesters (hier steek je ook nog wat van op), hoe “recht” gesproken wordt.
Maar ook het leven van een jonge vrouw in Jutland, die leert schrijven in de kroeg, op een stromatras slaapt en haar stiefvader verzorgt op z’n oude dag. Haar reis van Jutland naar Amsterdam welke niet geheel vlekkeloos verloopt, de vorst en sneeuw belemmeren een snelle vaart.

Op 3 mei 1664 eindigt het leven van Elsje, 18 jaar oud, op het schavot van Amsterdam. Na enkele luttele weken overnacht te hebben in het huis van een slaapvrouw gaat het mis wanneer deze Elsje aan een man wil koppelen. Niet voorgoed, voor een enkele keer. De bijl lijkt klaar te liggen voor het gevecht. De moordenares wordt berecht, ook al verstaat ze er niets van.

De stad loopt uit om het vonnis bij te wonen. Rembrandt haalt ondertussen verf voor zijn schilderijen bij de apotheker. Wanneer hij later door zijn zoon op de hoogte wordt gebracht van de manier waarop Elsje haar laatste minuten doormaakte besluit hij het meisje te schilderen. Dood en wel, in de Volewijck waar ze naartoe gebracht is om te versterven.

Hex - Thomas Olde Heuvelt

Katharina was een zeventiende-eeuwse heks, geen technologisch krachtenveld. Waarschijnlijk ben ik één van de weinigen die dit boek grappig vond. Ik vond het dus absoluut geen thriller. Het was zelfs makkelijk om het boek weg te leggen (wat ik dan ook regelmatig deed omdat het nou ook weer niet zo boeide).

Waarom heb ik Hex dan tóch uitgelezen? Omdat ik alle plekjes die erin beschreven werden herkende. Het Filosofendal, de Duivelsberg, supermarkt Nico de Witt waar ik nog ooit mijn bijverdienste verwierf, het Bartholomeuskerkje, Kalorama, het Kastanjedal, de Smorenhoek.... en dát is dan wél weer leuk.
Katharina van Wyler, de heks uit de 17e eeuw die nog steeds rondwaart in Beek. Ze heeft de bewoners goed in haar greep. Ze wordt zowel beschimpt, getreiterd en regelrecht aangevallen als beschouwd als een vrouw waar je rekening mee moet houden en zeker te vriend. Internet dat geregeld kan worden en controle over het hele dorp. Het boek hangt van absurditeiten aan elkaar. Maar nee, niet griezelig. Wel enkele grappige zinnen.

Nienke hield helemaal niet van wortels, maar deze peen moest er heel anders uitzien dan de voorverpakte, geschilde wortels die je bij Nico de Witt uit het koelvak haalde.

En stel je dit nu eens in de 21e eeuw voor ... bewapend met keukenmessen, bezemstelen of knuppels in de straten rondom het kleine Bartholomeuskerkje ....

Ik heb begrepen dat het boek in vele landen wordt uitgebracht, dat er een speciale versie is voor Amerika (tja, dan moet ons mooie Beek wel even wijken, jammer!). Stephen King vindt het "briljant en volstrekt origineel". Ok, origineel ga ik in mee.

Een stapeltje tegelijkertijd

In september, oktober en november heb ik voornamelijk boeken gelezen waar ik echt geen recensie van plaats. Van die heerlijke wegleesboeken, niet nadenken, gewoon stug doorlezen en op naar de volgende. Soms op papier, soms op de telefoon of tablet. Die laatste twee wisselden elkaar wel af: een telefoon is best snel leeg als je er een boek op wilt lezen. En ik moet dan iedere keer weer bladeren naar het juiste hoofdstuk. Want halverwege een hoofdstuk stoppen doe ik zelden en ik had hetzelfde boek zowel op telefoon als tablet geopend.
Ik verwerk nu mijn e-books in een lijst. En ik kom erachter dat ik echt wel 234 jaar oud moet worden om al die boeken nog eens te lezen.... Maar met af en toe een lekkere doorlees-pauze schiet het best wel op. Op papier lees ik voornamelijk alleen nog dwarsliggers. Sommige boeken verdienen gewoon een dwarsliggeruitgave. En ze blijven handig in het vliegtuig.

Wat stond er zoal op mijn lijstje afgelopen maanden....

Elvin Post – Geboren verliezers
Charlotte de Monchy – Enkeltje Ierland
René Appel – Verzwegen
Tess Gerritsen – Hartslag
Nicholas Sparks – Zie mij
Lisa Gardner – Doodverklaard
Harlan Coben – Naar huis
Thomas Olde Heuvelt - Hex (maar daar schrijf ik wel een recensie over, een deze dagen...)