Als je eenmaal in dit boek zit wil je het echt niet meer wegleggen. Van uitgeverij Signatuur kreeg ik dit boek toegestuurd. Normaal zou ik dit niet gauw gaan lezen (als thrillerfan), maar ik ben blij dát ik het heb gelezen! De schrijfstijl is heel humoristisch maar tegelijkertijd zit er een bijzonder serieuze ondertoon in.
Luna is een albinomeisje dat worstelt met alles om haar heen: school, haar knappe broer die niet terug komt van vakantie, haar moeder die verscheurd is van verdriet. Zjot is geboren in Tsjernobyl. Hij kent zijn ouders niet. Er is hem wel een mooi verhaal verteld door de nonnen waarbij hij de eerste jaren is opgegroeid, maar nu woont hij in het Spookhuis bij opa die zijn opa niet is.
Fabio Genovesi beschrijft op wonderlijke wijze hoe Serena, haar zoon Luca en dochter Luna, Zjot en zijn opa, de vrienden Sandro, Marino en Rambo elkaar in het leven treffen. Met prachtige uitdrukkingen - een dodemuiskleurige regenjas klinkt toch stukken mooier dan een grijze jas?! - en bijzonder veel humor wordt het leven dan weer vanuit Serena, dan weer vanuit Luna of vanuit een van de anderen beschreven. Alsof je ze hóórt denken. Mooi zoals het gevoelsleven van een albinomeisje wordt uitgebeeld. Het beetje zien dat je kunt zien en verder kijken met je fantasie. Zjot die steeds gepest en vermeden wordt op school maar zo goed snapt wat Luna moet doormaken.
Wanneer Luna een klap krijgt van haar moeder loopt ze weg naar zee. Ze ziet niets, het is veel te licht voor haar. Maar ze verdwijnt in de golven zoals haar broer. Alleen wordt zij op tijd gered. Als ze wakker wordt in het ziekenhuis zit Serena naast haar bed. Luna denkt dat de zee haar een walvisbot geschonken heeft, een teken van haar broer. Stiekem is Sandro stapelverliefd op Serena. Hij durft dan ook niet te vertellen dat hij dat bot heeft neergelegd. Als Luna en Zjot op schoolreis gaan vertelt de juf over het Maanvolk die standbeeldmenhirs hebben achtergelaten in Pontremoli, een menselijk lichaam met een halve-maanshoofd.
Sandro ziet zijn kans. Als hij nu eens een beeld achterlaat op het strand met een aanwijzing dat de kinderen naar Pontremoli moeten gaan mét Serena natuurlijk....
Dit boek is een echte aanrader. Het zal me nog lang bijblijven! En ik wil ook eens naar Pontremoli...
Helen en Werner Möhring hebben het goed voor elkaar. Een mooi huis, zwembad, 3 kinderen, sportscholen en de tennisclub. Helen werkt op de verkoeverafdeling. Werner houdt zich bezig met de operationele kant van enkele ketenrestaurants, De Zoete Inval.
Ralf komt uit een heel gewoon doorsnee gezin, woont in een gewoon rijtjeshuis. Hij zou het op prijs stellen als zijn moeder eens zou stoppen hem te kleineren, trots op hem zouden zijn. Maar die illusie werd jaren geleden al verstoord. Op de dag dat de conrector hem vertelde dat hij werd geschorst voor iets dat hij niet had gedaan. Maar zijn moedere geloofde hem niet.
Brian werkte vroeger voor De Zoete Inval, Werner was zijn baas. Door een stommiteit is zijn rijbewijs afgenomen. Ralf rijdt hem naar een klus. Hij hoeft alleen maar te wachten tot Brian met de buit terugkomt. Meer niet. Maar dan hoort Ralf 3 schoten. Brian komt niet terug.
Helen en Werner moeten snel een lijk wegwerken. Het is niet aan te raden dit lijk nog in huis te hebben als de kinderen later die avond thuiskomen. Helen schoot uit noodweer. Ze wist niet dat Werner een werkend pistool in huis had.
Thom krijgt een feestje voor zijn 16e verjaardag, Sara is ook aanwezig met haar vrienden Floris, Naomi en Ralf. Hoewel Naomi eigenlijk het vriendinnetje van Brian was is Ralf toch wel vereerd dat zij met hem wil optrekken, én het biedt hem een ingang bij de familie Möhring.
In een tijdspanne van nog geen twee weken weet Esther Verhoef een prachtige spannende thriller neer te zetten. Juist de opbouw van de dagen en de verdeling over de personen maakt dit boek tot een topthriller. Je wilt doorlezen. Zelfs een tweede keer. Op basis van mijn eerste lezing had ik dit blog al kunnen schrijven (ik verbaasde me dat ik hier geen blog over geschreven had, daarom wilde ik het nogmaals lezen), maar het was beslist geen straf het een tweede keer te lezen! Deels thuis, grotendeels in de trein. Het bleef spannend. Ik betrapte me er zelfs op dat ik het op bijna dezelfde momenten extra spannend vond. De wending die het verhaal uitendelijk maakt... grandioos!
Ik vind het zonde meer van het verhaal te verklappen...
Aanrader voor eenieder die van een goede thriller houdt. Alles in dit boek is mogelijk. Echt. Je hoopt alleen nooit dat je het zelf echt zult meemaken.
Is dit boek jouw favoriet uit het rijtje van 6 voor de NS Publieksprijs? Wil je dan stemmen via deze link? Dank!!
Nét verschenen bij Lemniscaat: deze prachtige roman van Matthew Quick. De opbouw is wel zo mooi, ieder vertelt zijn verhaal, en soms komen de verhalen samen. Daarbij gebruikt Matthew Quick zulke mooie zinnen, die zou je het liefst allemaal verzamelen. Gelukkig staan ze in dit boek bijeen.
Portia Kane treft haar man met een half-zo-jonge vrouw in hun bed. Er knapt iets in haar en ze wil hem het liefst neerschieten. In plaats daarvan besluit ze de herinnering aan hem te vernietigen en vertrekt ze naar haar moeder. Haar moeder die een ziekelijke drang heeft om alles te bewaren en alles te kopen voor Portia. Cola light met lemon, de koelkast ligt vol. Het huis ligt vol. Er is nog net een looppad. En de kamer van Portia is nog net als vroeger, er is niets veranderd. Alleen de verzameling knuffeleenhoorns is gegroeid. Ieder jaar één voor haar verjaardag en één voor kerst. Maar in de la ligt nog steeds het kaartje met de tekst Officieel Lid van het Mensenras. De kaart welke ze bij haar eindexamen kreeg van de leraar Engels, Mr.Vernon.
Portia gaat met haar moeder naar de diner en ontmoet daar haar oud-klasgenoot Danielle. Zij wil best vertellen wat er met Mr.Vernon is gebeurd maar dan wel graag 's avonds in de Manor waar ze samen met haar zoontje gaat eten. Daar aangekomen blijkt het schattige kind een duet te zingen met zijn oom Chuck Bass. Chuck brengt Portia na afloop naar huis. En omdat ze nét bij haar man is vertrokken kan ze alleen maar constateren dat het jammer is dat ze Chuck niet eerder is tegengekomen.
Nate Vernon woont samen met zijn hond Albert Camus in een achterafgelegen huis. Hij heeft zich teruggetrokken nadat hij in elkaar geslagen is door een leerling. Af en toe doet hij boodschappen in de plaatselijke supermarkt, enkele tientallen kilometers verderop. Wanneer hij verneemt dat de slager met de eigenaresse van de super gaat trouwen, op wie hij stiekem verliefd is, stort zijn wereld in. Hij rookt aan één stuk door Parliaments en maakt de ene na de andere fles wijn soldaat. Als dan ook nog Albert Camus door het raam springt en overlijdt is het gedaan met zijn wilskracht en hij rijdt zich te pletter tegen een boom. Vóór hij kan stikken in zijn eigen braaksel wordt hij hardhandig wakker gemaakt door Portia. Ze sleept hem terug het huis in en zorgt ervoor dat hij weer nuchter wordt. En niet alleen dát, ze wil hem redden. Hem weer de vonk van het leven teruggeven. Zoals ze hem vroeger op school inspireerde, zo moet hij weer stralen. Helaas loopt het niet af zoals Portia zou willen.
Portia neemt hem mee op sleeptouw van Vermont door New Hampshire en Massachusetts naar New York. Ze slapen in de meest chique hotels, de creditcard van haar ex is onuitputtelijk. Ze bezoeken de ene na de andere bezienswaardigheid, alles met de bedoeling dat de vonk weer terugkomt bij Mr.Vernon.
In deel 3 komt zuster Maeve tevoorschijn. Zij zat in het vliegtuig naast Portia. Die was echter zo dronken dat ze hier nauwelijks
iets van meegekregen heeft. Zuster Maeve schrijft brieven aan haar zoon, Nathan Vernon. De brieven worden nooit beantwoord. Zuster Maeve is terminaal ziek. De laatste brief is geschreven door moeder-overste.
Chuck Bass vertelt zijn verhaal in deel 4. Hij is verliefd op Portia, maar durft haar dat nooit te vertellen. Maar na het mislukte feestje voor Mr.Vernon, waarvoor ze alle leerlingen hadden opgetrommeld die het kaartje Officieel Lid van het Mensenras bewaard hadden, loopt hij terug met Portia naar de Manor. De kus die dan volgt is 'het begin van ons' volgens Portia. Er volgt een mooi verslag van het leven van Portia en Chuck, samen met zijn neefje Tommy en af en toe Danielle. De laatste heeft het moeilijk met het geluk van het tweetal en gaat op zoek naar haar eigen geluk. Dat vindt ze in de persoon van 'Johnny Rotten', Chuck vertrouwt hem vanaf het begin niet. Hij blijkt helaas gelijk te krijgen. Terwijl Chuck en Portia op een metalconcert zijn is Danielle teruggevallen op haar heroïneverslaving en sterft ze. Tommy wordt opgevangen door Chuck en Portia, zijn favoriete 'tante'.
Intussen heeft Portia haar roman geschreven "Liefde kan mislukken", gebaseerd op haar eigen leven. Wanneer haar ex voorstelt de scheiding te regelen verhuizen ze in de buurt van de school waar Chuck lesgeeft, zo hoeft hij niet meer dagelijks anderhalf uur heen en ook weer terug te rijden. Portia vindt een literair agent en een uitgeverij. Helaas flopt de roman. Portia trekt zich terug in haarzelf.
De directrice van de school waar Chuck lesgeeft is de moeder-overste die de laatste brief schreef. Mr.Vernon heeft eindelijk de brief beantwoord en moeder-overste vertelt Chuck waar Mr.Vernon te vinden is.
Een prachtig boek dat me nog lang zal bijblijven. De mooie zinnetjes zijn voorzichtig gemarkeerd met gekleurde post-its. Voor ieder belangrijk mens één kleur.
Liefde kan mislukken,
maar hoffelijkheid zal zegevieren.
Kurt Vonnegut jr.
Nu heeft Lemniscaat wel een heel bijzonder boek in de collectie opgenomen. Op een prachtige manier wordt verteld hoe Micke 7 dagen lang kookt voor de keizer. Aan het eind van het boek staan de recepten zelfs uitgebreid beschreven.
Keizer Linus I regeert met harde hand over het eiland Minelotte. Ben je het niet met hem eens? Geen probleem, dan ga je naar de Witte Rots (waarvandaan ontsnappen helaas totaal onmogelijk is) of word je gevoerd aan de haaien in de Haaibaai. Als kind kun je in het weeshuis terecht komen, dan moet je kolen uit de mijnen halen. Er is bijna geen eten op het eiland. De keizer lust namelijk bijna niets en daarom heeft hij bijvoorbeeld alle mangobomen laten kappen. Alleen in de paleistuin staan er nog een paar.
Micke heeft het plan opgevat om mango's uit de paleistuin te pakken. Maar er gaat iets flink mis en hij wordt in de kerker gegooid. De volgende dag wordt Micke voor de keizer geleid. Die wil hem een jaar dwangarbeid in de mijnen opleggen. Maar Micke heeft een ander plan! Wat als hij nou eens 7 dagen lang voor de keizer gaat koken? En dan verzint hij 7 dagen lang dat wat de keizer echt wél lekker vindt?! En dan wordt Micke stoutmoedig en bedingt ook nog de terugkomst van alle mensen van de Witte Rots als hij wint. Als hij verliest wordt hij aan de haaien in de Haaibaai gevoerd...
De ouders van Micke en Lori zijn naar de Witte Rots verbannen. Zo ook de ouders van zijn vriend Remo. Samen met Pieke die geen ouders meer heeft wonen ze in een zelfgebouwd huis op het strand. En zijn vrienden helpen hem door dik en dun om de uitdaging te winnen.
Behalve enorm aanstekelijk geschreven is het soms ook best nog spannend. En het water loopt vanzelf in je mond bij al die lekkernijen. Je leert ook enorm veel over het gebruik van kruiden. Kortom: dit boek moet iedereen lezen!
Quentin Jacobsen en Margo Roth Spiegelman waren 9 jaar oud als ze, spelend in het park, een man in een grijs pak, hangend tegen de stam van een eik ontdekken. 'Ik denk dat ik misschien weet waarom', zei ze. 'Misschien zijn alle touwtjes in hem geknapt'. Een mooiere beschrijving van het waarom heb ik nog niet gevonden.
Acht jaar later staat het eindgala voor de deur. Hoewel Quentin en Margo naast elkaar wonen zijn ze elkaar toch min of meer uit het oog verloren. Q heeft niets met het eindgala (wat wil zeggen dat hij graag met Margo zou gaan, maar dat zit er vast niet in). Zijn vrienden willen maar wat graag een date voor het gala. Op een nacht bonst Margo op het raam van Q, net als vroeger. Ze gaan wraak nemen op de ex en de vriendinnen van Margo, en ook maar meteen op het vervelende joch dat Q altijd pestte. De nacht zit vol verrassingen, zeker ook voor Q die echt niet wist dat hij dit ooit zou gaan doen.
De volgende dag verschijnt Margo Roth Spiegelman niet op school. Q wordt ondervraagd door een rechercheur aan wie hij hun nachtelijk avontuur opbiecht. Maar het zit hem niet lekker. Wat is er gebeurd met Margo? Waarom is ze verdwenen? Het is niet de eerste keer dat Margo verdween. Ze laat wel aanwijzingen achter, de letters MISP in haar soepkom staan voor Mississippi. Ze heeft nogal de pest aan Orlando, ze noemde het een papieren stad. Maar welke aanwijzing zou ze nu hebben achtergelaten? Het begint met een poster van Woody Guthrie achter haar rolgordijn. Bij een zoektocht op haar kamer, geholpen door zijn vrienden Ben en Radar en Margo's zusje Ruthie op de uitkijk, vindt Q de LP van Billy Braggs Mermaid Avenue met op de achterkant dezelfde poster. Ben ontdekt dat het nummer Walt Whitman's Niece omcirkeld is. Even later vinden ze de poëziebundel Grasbladen door Walt Whitman. Het begin van een eindeloze speurtocht naar nog meer aanwijzingen.
Wat zijn papieren steden? Verlaten steden? Nooit afgebouwde steden? Q en zijn vrienden bezoeken er verschillende. In Grovepoint Acres vinden ze bewijs dat Margo er in ieder geval geweest is. Op de avond van het eindgala gaat Q terug naar het verlaten winkelcomplex en wacht op Margo. Zijn vrienden zijn wel naar het eindgala, het loopt iets uit de hand en Q zorgt ervoor dat ze weer netjes thuis afgeleverd worden. Q gaat verder op zoek. Er zijn zoveel verlaten, nooit afgebouwde wijken. Maar dan doen de vrienden een ontdekking die hun verder brengt bij hun zoektocht naar Margo.
Op de dag van de diploma-uitreiking komt de laatste aanwijzing, de vrienden gaan naar Agloe, de echte papieren stad. Het kost hen meer dan 21 uur om er te komen, elkaar afwisselend aan het stuur. Wil Margo gevonden worden? En als ze haar dan vinden, hoe verder?
Een prachtig boek, niet alleen voor jong volwassenen! Je leert ook nog iets over papieren steden, bizarre breinen en over Omnictionary (dat echt bestaat).
Ik lees verschillende reacties op het boek. De één vindt het helemaal niks, de ander bejubelt het boek juist. Dan wordt het tijd om mijn eigen conclusies te trekken. Ik vond het een heerlijk boek om te lezen. Hele scènes zag ik zo voor me, goed beschreven!
Megan loopt 3 dagen na de begrafenis van haar broer van huis weg. Ze trekt in bij een wat oudere muzikant, krijgt een kind en verliest dit terwijl ze in slaap is gevallen. Jaren later leert ze Scott Hipwell kennen. Ze trouwen en wonen op Blenheim Road 15. Het huwelijk is turbulent, Megan bezoekt een therapeut.
Rachel, alcoholiste, in de steek gelaten door Tom, rijdt dagelijks naar Londen om maar niet aan haar huisgenoot Cathy te hoeven toegeven dat ze door haar alcoholisme haar baan is kwijtgeraakt. De trein stopt regelmatig voor een sein dichtbij haar oude huis, Blenheim Road 23. Vanuit de trein bekijkt ze de mensen van de straat achter hun ramen, in hun tuinen. Hoe gaat het met Tom? Zo blijft ze een beetje op de hoogte.
Anna, de maîtresse van Tom is snel na het vertrek van Rachel bij hem ingetrokken. Samen hebben ze een dochtertje, Evie. Anna heeft een bloedhekel aan Rachel, ze is jaloers.
Megan past enkele keren op Evie, totdat ze plotsklaps niet meer komt. Rachel fantaseert over Jesse en Jason, de bewoners van Blenheim Road 15. Tom trekt nog steeds en Rachel kan het niet laten enkele keren naar haar oude huis te lopen. Meestal is ze dan straal bezopen.
Zaterdagavond 13 juli 2013. Rachel neemt de trein om Jason op te gaan zoeken. Ze neemt nog enkele hartversterkingen. Ze weet dat het geen goed idee is. De volgende morgen wordt ze met een kater wakker en weet niet wat er de vorige avond gebeurd is.
Megan blijkt verdwenen op zaterdagavond 13 juli 2013. Welke rol speelt haar therapeut bij haar verdwijning? Is Scott nu wel of niet te vertrouwen? Hoe zit het nu echt met Anna, Evie en Tom? Waarom gelooft de politie een notoire alcoholiste niet? Hoe moeilijk is het om je dingen te herinneren?
Als Rachel uiteindelijk de waarheid ontdekt is het bijna te laat. Een spannende ontknoping, een mooi plot. Natuurlijk zou ik meer over de inhoud kunnen vertellen maar dat haalt snel de spanning uit het boek. Je leest het bij wijze van spreken in één adem uit.
