Ibiza - Kiki van Dijk

Dwarsligger heeft een actie... Drie voor de prijs van twee. Zo kun je (onderweg) extra lekker lezen. Zeker in een zinderende thriller als Ibiza. Geen hoogstaande literatuur, gewoon een lekker-wegleesboek.
Als ik aan Ibiza denk dan zie ik strand en veel natuur voor me. Zoiets haal ik ook uit het boek. Dan ga ik googlen en zie ik appartementsgebouwen of grote witte hotels bijna pal op het strand. Die dingen komen ook overal tevoorschijn waar zon in overvloed aanwezig is.
Ibiza (het eiland) staat niet op mijn verlanglijstje maar het boek las ik achter elkaar uit.

Oude liefde roest niet, jaloezie ook niet. Dit is ongeveer de strekking van het verhaal. Maar gelukkig weet Kiki van Dijk het in een spannend jasje te stoppen. Hoewel niet al te beschrijvend kreeg ik toch wel een idee van de omgeving (wat ik wel prettig vind). Onverwachte anekdotes uit het verleden laten je de samenhang snappen. Lekker lezen dus!

Al wat schittert - Eleanor Catton

Een 'Daverende leeservaring' volgens de Volkskrant... het is maar wat je daverend noemt? De eerste 1000 pagina's las ik omdat ik wist waar het zich afspeelde, niet omdat het nou zo boeide. Ik heb niets met astrologie (alle delen worden als astrologische beelden weggezet). Of Mercurius nou in Boogschutter of in Waterman staat, het zegt mij niets. Het voegt voor mij ook niets toe aan het verhaal. Vanaf pagina 1050 begon het boek me te "pakken". Ik wilde weten hoe het verder ging. Nog ruim 300 pagina's genieten dus. En als het niet in dwarsligger was verschenen had ik het nooit gelezen. Dit was tenminste nog handzaam (ook dik, maar "vatbaar"). Nieuw-Zeeland, 1866. Vanuit China, Engeland, Australië reist men af om het goud in Nieuw-Zeeland te gaan ontdekken. In die tijd nog met stoomschepen. De een is wat verder onderweg dan de ander maar uiteindelijk komen de meesten bij Dunedin aan of, aan de andere kant van het eiland, bij Hokitika. Ook op het eiland zelf wordt flink gereisd. Wat mij opviel was dat al het goud (blijkbaar) op het Zuidereiland te vinden is. De Maori's hebben dan nog de rust op het Noordereiland? Te Rau Tauwhare is de enige Maori die in het boek een rol speelt. Hij spreekt inmiddels al wat Engels. Met deze man had ik best nog eens een praatje willen maken. Behalve bijzonder veel gekonkel, jaloezie en fraude is er eigenlijk maar één echte rode draad in het verhaal: de opbloeiende liefde tussen Anna Wetherell en Emery Staines. En daar kom je pas bijna op het einde achter. Hoe belastingen ook toen al werden ontdoken wordt haarfijn uit de doeken gedaan. Het verhaal is bijzonder beschrijvend, zonder dat je voor je ogen ziet hoe het er daar nu eigenlijk uitziet. Goud, opium en laudanum zijn de sleutelwoorden.

De dag van de doden - Nicci French

Lang uitgekeken naar het laatste deel in de Frieda Klein serie. En het wachten werd beloond. Wat een afsluiter. De rode draad die door alle boeken loopt krijgt hier een mooi slotakkoord. Met heel veel plezier heb ik gelezen over de ondergrondse rivieren van Londen. Soms herkende ik kleine stukjes van mijn eigen wandeltochten door de stad.

De karakters gaan voor je leven, nu de serie gesloten is zal ik ze missen. In dit laatste deel wordt Lola naar voren geschoven. Ze moet een scriptie schrijven maar weet eigenlijk niet waarover. Wanneer ze de suggestie krijgt het leven van Frieda uit te gaan pluizen heeft ze even een houvast. Ze plundert de bibliotheek om informatie, kijkt door de brievenbus - in een leeg huis. Ze probeert of Frieda's vrienden wat willen loslaten. Allemaal zonder succes. Tot ze plotseling per ongeluk Frieda zelf tegen het lijf loopt. Hoewel we dan al enkele hoofdstukken verder zijn is dit toch eigenlijk het begin van een lange reeks gebeurtenissen.

Een vertegenwoordiger, misdaadverslaggeefster Liz Barron, een werkloze techneut. Geen gedeelde interesses, geen gemeenschappelijke vrienden. Geëtaleerde moorden. Frieda weet dat hij haar op het spoor is, de seriemoordenaar Dean Reeve. Lola heeft hem gesproken. Onbewust. De zwerftocht door Londen wordt voortgezet. Op de dag van de doden moet de ontknoping vallen. Die ik niet ga onthullen. Daarvoor moet je het boek zelf gaan lezen. In mijn eerstvolgende vakantie lees ik ze allemaal nog eens achter elkaar, beslist geen straf! Te beginnen en eindigen op maandag.
De hele serie krijgt van mij alle mogelijke sterren. Een absolute aanrader!

Patricia Snel - (De) Expat (exit)

De Expat en Expat exit in één blog. Omdat ik vermoedde dat Exit een vervolg zou zijn op. Maar het dus niet was. De Expat speelt zich af in Singapore, Expat exit op Curaçao. Toevallig heb ik beide plekken bezocht. De eerste intensief in 3 dagen tijd, de tweede in een week zwerven over het eiland.

De expat had ik al een tijdje terug gelezen, nooit een blog van gemaakt. Het is wel een grappig verhaal over het rijkeluisleventje van dromenjagers in het verre Singapore (hoezo ver, met het vliegtuig ben je er zo). We moeten vooral niet denken dat het ze allemaal in de schoot geworpen wordt. Maids lijken dan wel leuk om in huis te hebben maar ze beknotten ook je vrijheid.

Wat ook wel vrij stereotiep is... het zijn altijd de vrouwen die de mannen volgen op hun nieuwe toekomst. En zich vervolgens dood vervelen. En die mannen willen hun gezicht niet verliezen en proberen met hun leugens lekker te overleven. Wat meteen ook duidelijk naar voren komt in Expat exit.

in Expat exit gaat de vrouw, achtergebleven met een kind omdat haar man voorkeur gaf aan een inheemse, flink op zoek naar avontuur. Als er dan op een boottochtje door haar gestoei een flink ongeluk gebeurd komt het berouw maar ook de jaloezie flink tevoorschijn in het verhaal.

Beide boeken zijn leesvoer, maar eigenlijk ook niet veel meer dan dat...

Confrontatie! - Esther van der Ham

Zo hé, dát was nog eens een Confrontatie! Mét hoofdletter!! 😍 (kom maar op met deel 4...) Nu vond ik de eerste twee delen al helemaal top, Controle! en Contact! besloegen samen toch een iets kortere tijdspanne als deze derde thriller. Dat was even wennen. De kinderen waren tussen boek 2 en 3 ineens volwassen, sterker nog, hadden of kregen zelf al een kind. Maar je zit snel in het verhaal en het laat meteen ook niet meer los.

Hoewel duidelijk een vervolg op de eerste twee boeken is dit boek ook uitstekend als losstaand verhaal te lezen. Al zou ik wel aanraden om de volgorde vast te houden als je van plan bent ze alledrie te gaan lezen. Dit verhaal zit zó goed in elkaar dat je er letterlijk in meegezogen wordt. Je wilt doorlezen. Net zo verslavend als alle middeltjes die Annabel gebruikt, alleen is het effect onschuldiger. Het zou zo in je eigen familie of vriendenkring kunnen gebeuren. Hoe vaak hoor je niet dat iemand de diepte ingetrokken wordt door foute vriendjes. Wat een effect heeft het verleden op het heden én de toekomst. Hoe knap deze ontwikkeling beschreven is, je leeft echt helemaal mee.

Ik deel eigenlijk nooit sterren uit, Confrontatie! gaat in mijn te-bewaren-kast naast de vorige twee! Dat zegt genoeg.

Zeven soorten honger - Renate Dorrestein

De grappige schrijfstijl van Renate Dorrestein, rake dialogen, maar ook dingen durven te benoemen. Zoals in dit boek obesitas en anorexia. Gewoon lekker tegelijk in dezelfde kliniek. O nee het mag geen kliniek genoemd worden, het is "gewoon" een te dure villa waar de geslaagde dikke mannen zich in het zweet werken, nauwelijks voedsel krijgen maar door die combinatie wel afvallen.

De te dure villa met de tuinman, personal coaches en huishouding die gewoon onbetaalbaar is als het aantal aanmeldingen achterblijft. Je jaarsalaris storten om de motivatie op peil te houden, dat bedrag kan ook gebruikt worden voor andere dingen. Zolang men maar niet te snel afvalt en op het streefgewicht komt - dan moet de borg worden terugbetaald. Een echtpaar dat samen het concept bedacht en samen ten onder gaan, al is het bij beide met andere redenen. Derek en Nadine, al zijn dat niet hun echte namen maar dat klinkt chiquer.

Prachtige vondst om het meisje op te nemen en zo alles in een stroomversnelling te plaatsen. Geen saaie dikke mannen die alleen maar kunnen zeuren, maar nu ook een tiener die graag begrepen wil worden. Deze zeven soorten honger wekken bij mij nog een achtste honger op. Leeshonger!

De schilder en het meisje - Margriet de Moor

Een bijzonder verhalend boek, steeds teruggrijpend naar eerdere gebeurtenissen om dan weer in het heden te vertellen.

Elsje Christiaens wordt in Jutland, Denemarken geboren. Haar moeder overlijdt en haar stiefzus neemt deze rol min of meer over. Wanneer dan haar zus op een dag naar Amsterdam vertrekt blijft Elsje alleen achter met haar stiefvader. Onder haar matras vindt ze geld. Daarmee kan ze haar zus achterna.

Rembrandt (hoewel zijn naam nooit wordt genoemd blijkt uit het verhaal duidelijk dat het om hem gaat) treurt om het verlies van zijn vrouw. Prachtig verweven in het verhaal van Elsje loopt het leven van Rembrandt en zijn tijdgenoten in Amsterdam. Je proeft de sfeer. Het leven in de havenstad, slaaphuizen (klinkt toch mooier dan bordelen), de stad met 4 burgemeesters (hier steek je ook nog wat van op), hoe “recht” gesproken wordt.
Maar ook het leven van een jonge vrouw in Jutland, die leert schrijven in de kroeg, op een stromatras slaapt en haar stiefvader verzorgt op z’n oude dag. Haar reis van Jutland naar Amsterdam welke niet geheel vlekkeloos verloopt, de vorst en sneeuw belemmeren een snelle vaart.

Op 3 mei 1664 eindigt het leven van Elsje, 18 jaar oud, op het schavot van Amsterdam. Na enkele luttele weken overnacht te hebben in het huis van een slaapvrouw gaat het mis wanneer deze Elsje aan een man wil koppelen. Niet voorgoed, voor een enkele keer. De bijl lijkt klaar te liggen voor het gevecht. De moordenares wordt berecht, ook al verstaat ze er niets van.

De stad loopt uit om het vonnis bij te wonen. Rembrandt haalt ondertussen verf voor zijn schilderijen bij de apotheker. Wanneer hij later door zijn zoon op de hoogte wordt gebracht van de manier waarop Elsje haar laatste minuten doormaakte besluit hij het meisje te schilderen. Dood en wel, in de Volewijck waar ze naartoe gebracht is om te versterven.