Lion - Saroo Brierley

Een boek dat al even op mijn verlanglijstje stond... en dan valt het gewoon ineens op mijn deurmat. Als ik het in 2 avonden (en een lunchpauze) uitlees dan is het wel duidelijk. Wat een pageturner!

De zoektocht van een 5-jarige naar huis duurt wel 25 jaar, maar het is hem gelukt. Wat een moed, een geheugen, een doorzettingsvermogen.

Het boek zet me keihard aan het denken. Wanneer starten mijn herinneringen? Hoe oud was ik? De leefomstandigheden zijn niet te vergelijken. 

Saroo vertelt zijn levensverhaal, en dat alleen al is een reden om dit boek te lezen. Het is geen Bollywood, de keiharde realiteit is dat er nauwelijks eten is, dat er geschooid moet worden om te overleven. Geboren worden in een van de armste wijken van India, je moeder dagenlang niet zien omdat zij werkt. Je vader was er al eerder vandoor gegaan. Saroo let op zijn zusje, zijn broers letten op hem. Af en toe gaat hij met zijn oudere broer mee. Op een van die korte reizen raakt hij hem kwijt.

Hij stapt in een trein om zijn broer te zoeken... valt in slaap en wordt uren later wakker in Calcutta. Wat volgt zijn de herinneringen hoe een kind van 5 deze stad weet te overleven. Hoe zijn instinct hem vertelt wat goed en wat beslist niet goed is. Hij heeft het geluk dat hij (weken later) in een weeshuis wordt opgenomen en wordt geadopteerd door Sue en John Brierley. Hij wordt naar Tasmanië gevlogen om als hun zoon verder te leven.

Als je nieuwe ouders geen Hindi spreken en jij (nog) geen Engels dan zijn het vooral de knuffels en de genegenheid die ervoor zorgen dat Saroo zich snel thuis voelt. Hij vertelt zijn nieuwe moeder over hoe hij (over)leefde en samen schetsen ze de straten waar hij in India liep. Jaren later gaat Saroo echt op zoek naar zijn verleden, niet omdat hij het niet goed heeft in Australië. Het is juist omdat hij het wel goed heeft dat hij op zoek gaat naar zijn moeder, zijn zusje en zijn broers. Hij wil hun vertellen dat hij hun niet vergeten is, 

Zijn zoektocht via Google Earth en Facebook leiden hem inderdaad terug naar zijn geboortegrond. Met de hulp van velen kan hij zijn moeder, broer en zusje weer omhelzen.

Een absolute aanrader. Dank je wel lieve geefster dat ik dit boek kon lezen!

Wat me bijzonder bijbleef:

* Vandaag de dag zijn er honderdduizend thuisloze kinderen in Kolkata, en van hen overlijdt een groot gedeelte voordat ze de volwassen leeftijd hebben bereikt.

* Tasmanië verbood echtparen die zelf kinderen konden krijgen te adopteren. Deze wet is later geschrapt.

* In 1987 had Australië een bevolking van 17 miljoen, en in datzelfde jaar overleden 14 miljoen Indiase kinderen onder de tien aan de gevolgen van honger of ziekte.

De offers - Jeroen Windmeijer

Soms is het winnen van een dwarsligger een ware eye-opener. Uit mezelf zou ik niet zo snel dit boek gekocht hebben. Toch ben ik zeer blij dat ik het heb gelezen, het gaf me een inkijkje in de Boliviaanse gemeenschap wat me anders nooit ten deel gevallen zou zijn.

Luc volgt zijn afstudeeronderzoek in Bolivia, in een kleine gemeenschap naast het Titicacameer. Hij studeert aan de universiteit Wageningen en hoopt met deze stage meer te weten te komen over het herbebossen. Zijn directe collega Nayra is geboren en getogen in de streek.

Kort na elkaar worden 3 kinderen vermoord. Niemand weet wie het gedaan kan hebben, de gemeenschap sluit de gelederen. Heeft echt niemand iets gezien? Of is het aloude kind-offeren nieuw leven ingeblazen?
Behalve Luc is nog een Nederlander in het gebied op onderzoek. Jan-Willem is antropoloog en inmiddels al goed ingeburgerd. Toch wordt hij op een dag aangevallen. Op de muur van het lokaal staan inheemse woorden. Waarom Jan-Willem? Iemand die geen vlieg kwaad doet, de bevolking juist ondersteunt waar hij maar kan. Toch wordt hem te verstaan gegeven dat hij maar beter niet terug kan komen in het dorp.
Wat volgt is een spannend relaas waar tegelijkertijd een bijzonder inkijkje wordt gegeven in de verweving van het christendom (zowel katholiek als een sekte-achtig geloof) met de nog altijd aanwezige inheemse natuurgodsdienst. Pachamama - Moeder Aarde moet op natuurlijke wijze geofferd worden zodat zij goed voor haar bewoners kan zorgen. De offers die gebracht werden overstijgen echter, ook volgens de lokale bevolking, het natuurlijke.

Ik ben niet thuis in geloven, ik sta eerder positief tegen natuurgoden dan tegenover de gevestigde ordes die hun religie zo graag op anderen willen overbrengen. Dat ik iets een sekte noem is meer mijn onwetendheid dan de kennis van de schrijver. Uit het dankwoord blijkt dat de schrijver zelf geruime tijd in Bolivia heeft doorgebracht. Op een zeer integere manier heeft hij de plaatselijke gebruiken verweven in dit boek. 

Stenen eten - Koen Caris

Van Uitgeverij Atlas Contact kreeg ik het boek Stenen eten toegestuurd als lid van de Club van Echte Lezers. Stenen eten is het debuut van Koen Caris, wat mij betreft volgen er nog heel wat meer boeken.

Ben is 17 als Emma na een feest besluit uit het leven te stappen. Het gonst op school hoe ze het gedaan heeft. Het wordt niet meteen bekend gemaakt. Ben herbeleeft de dood van zijn eigen zus Kim, 3 jaar eerder. Hoe zou Emma's vader zich gevoeld hebben toen de agenten voor zijn deur stonden?

Wat volgt is een zinderend verslag van Ben, door hemzelf verteld.

Ben is een puber, noodgedwongen vroegwijs. Hij denkt anders dan de anderen, denkt na over alles. Hij wil weten waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Heeft hij de zelfdoding van zijn zusje kunnen voorkomen? Hij denkt van wel. Had hij de zelfdoding van Emma en de andere leerlingen moeten zien aankomen? Hoe dan? En waarom achtervolgt Jack, Kim's vriendje hem? 

"Ontspan nou'. 'Hoe dan?' 'Gewoon ontspannen.' Gewoon vliegen, zei de vogel.

Ben merkt niets, totdat hij het wel merkt.

Een rauw verhaal over hoe tieners elkaar weten op te jutten. Een kijkje in hun hoofden, voor zover dat mogelijk is. 

De titel is uitstekend gekozen. Ik hoop dat er nooit meer tieners of anderen zijn die stenen willen eten.

Een sleepnet in de Marianentrog - Ida Lødemel Tvedt

 

Uitgeverij Atlascontact.nl heeft een Club van echte lezers. Dat betekent dat je kunt intekenen op boeken welke je gaat lezen en er vervolgens een recensie over schrijft. Het is altijd een cadeautje als je wordt uitgekozen. 

Het is een nog groter cadeau als dit boek binnenkomt. Nog nooit heb ik een boek in mijn handen gehad dat zo'n prachtige kaft heeft. Het voelt aan als zachte stof, als onderdeel van het leven in de Marianentrog. 

Ida Lødemel Tvedt schrijft een literair essay in 37 delen, je zou ook kunnen zeggen 37 essays in één boek samengebracht. Het zijn geen essays die je snel achter elkaar leest, je moet ze wel degelijk stuk voor stuk even laten bezinken. Dat is dan ook de reden dat het mij echt niet lukte het boek binnen de gestelde 4 weken uit te lezen. Meerdere malen herlas ik een essay voordat ik aan het volgende begon.

Kindertijd, volwassenheid, feminisme en alt-right, laveren tussen Noorwegen en New York. Gesprekken met haar grootmoeder, gedachtenspinsels in het heden en verleden. De essays nodigden mij uit om tussendoor ook verder op zoek te gaan. Als Ida het gebouw in New York beschrijft wil ik daar meer over weten. En natuurlijk de titel, wat is de Marianentrog eigenlijk? 

Zodra je gaat lezen over de Marianentrog, de diepst bekende plek in de oceaan ten oosten van de Marianen, snap je ook de spelonken van de jeugd en volwassenheid die beschreven worden. Vol verve, met kleurrijke woorden (niet altijd de makkelijkste) beschrijft Ida haar opmerkzaamheden. Soms hard (wanneer ze over andere essayisten schrijft) soms bijna poëtisch (de gesprekken in bed met haar arm om haar grootmoeder).

Zeer beslist een aanrader voor iedereen die graag essays leest. 

Langs kantelende wegen - Alowieke van Beusekom

Waar anderen wellicht nu hun wenkbrauwen optrekken als ik dit een feelgood boek noem, krijg ik bij iedere bladzijde die ik lees een grote glimlach op mijn gezicht. Dit is dus wat ik een feelgood verhaal noem. 

Alowieke beschrijft in een notendop eerst haar leven vóór het wandelhuis. Met een verzamelende, creatieve man runt ze een rondvaartbedrijf in Utrecht, zónder verder personeel, lekker kleinschalig. Helaas overlijdt hij veel te vroeg. Alowieke moet alleen verder. 

En ze gáát verder! Ze bouwt haar eigen woon- en wandelhuis, dat ze voorttrekt met een door zonnepanelen op te laden trekhond. En ook die heeft ze zelf ontworpen. Ze besluit al wandelend op verkenning te gaan door Fryslân. Ze ontmoet de mooiste mensen (die paar chagrijnen vergeten we gauw). Maar wat nog veel mooier is, Alowieke neemt je mee in de wereld van permacultuur, goede landbouw. In een wereld hoe het ook kan, een wereld waar ik enorm vrolijk van word.

Het boek kent mooie tekeningen. Het boek geeft ook goed onderbouwde uitleg waarom een andere aanpak nodig is. Ik volg Alowieke al geruime tijd met haar blogs. Eerst dagelijks, later, omdat ik ze echt allemaal wilde lezen en echt in tijdnood kwam, wekelijks. En ik kijk iedere week weer uit naar een  nieuw blog. 

Dit boek is een aanrader voor iedereen die wel een beetje feelgood kan gebruiken. En ook voor alle anderen, om nieuwe gedachten toe te laten.

De meisjes van Ravensbrück - Anna Ellory

 Aangrijpend, heftig, integer... De meisjes van Ravensbrück hebben een stem gekregen. Opdat we nooit vergeten.

Hoe krijg je deze gebeurtenissen zo verteld dat ik me nauwelijks voor kan stellen dat de meisjes uit dit boek "slechts" de meisjes van Ravensbrück vertegenwoordigen. 

Als de Berlijnse muur valt neemt Miriam het moedige besluit haar vader, die op sterven ligt, te gaan verzorgen. Ze loopt weg van haar echtgenoot en sluit zich op in het appartement van haar vader.

Het boek wordt verteld door Miriam en door haar vader. Waarbij het verhaal van Henryk begint tijdens de oorlog, als hij als docent op de universiteit lesgeeft en Frieda leert kennen. Een romance die onmogelijk lijkt, hij wil ook zijn vrouw Emilie niet kwijt. Frieda ziet in dat hij Emilie niet zal verlaten, ze geeft Emilie de mogelijkheid om te ontsnappen aan de Nazi's, hopende dat Henryk met haar mee zal gaan. Maar Henryk kan niet zonder haar en zo komen ze samen aan bij Gleis 17, het eindpunt van de beschaafde wereld. Mannen en vrouwen worden in gescheiden veewagons naar de concentratiekampen gestuurd. Henryk vertelt zijn verhaal in terugblikken, tijdens zijn heldere momenten, maar hij is te ziek om de woorden echt te kunnen uitspreken. Hij vertelt in zijn hoofd. Als hij spreekt ijlt hij voornamelijk de naam van Frieda.

Miriam vindt in een koffer een uniform en een jurk. Kleding die vol geheimen blijken te zitten. Ongelooflijk veel briefjes van Frieda waarin ze haar verhaal vertelt over haar tijd in Ravensbrück. Gruwelijke verhalen, nauwelijks voor te stellen. Miriam kan de Duitstalige briefjes lezen, maar stuit ook op Franstalige, in hetzelfde handschrift. Ze vindt Eva die deze briefjes voor haar vertaald. Dus dit is Frieda... maar wie ís Frieda? Daar komt ze al lezende achter. Ondertussen identificeert ze zich met de meisjes in de concentratiekampen, al vindt ze wel dat ze zelf alles maar moet pikken want de meisjes hadden pas echt een afschuwelijk leven. 

Miriam is twintig jaar lang geterroriseerd door haar echtgenoot. Niemand gelooft haar, ze heeft geen eigen leven meer. Nu ze de stap heeft gezet om weg te gaan wil ze doorzetten. Gelukkig krijgt ze hulp van Eva.

Ik wil niet al te veel prijsgeven. Dit boek verdient om door iedereen gelezen te worden. Het is een integer verhaal van moed, kracht, liefde, hoop. Een boek dat ik nauwelijks weg kon leggen. Ik hoop dat de overlevenden van de concentratiekampen nog kracht hadden om na de oorlog een mooi leven op te bouwen. Dat er van ze gehouden is. Ik kan me niet voorstellen dat je deze periode ooit kon vergeten.

Grip door Stephan Enter

 

Een bijna onwezenlijk verhaal over en door 3 vrienden. Er wordt wel veel verteld over Lotte maar ze komt zelf niet aan het woord.

Twintig jaar nadat de klimmers Noorwegen verlieten gaan ze elkaar weer tegenkomen. Ieder heeft daar zo zijn eigen gedachten en gevoelens bij. Ze zijn wel twintig jaar ouder, maar niet in hun herinnering.

Op een heel aparte manier wordt de reis van elk van de klimmers opgetekend. Twee van hen reizen samen naar nummer drie. Dat "samen" is dan vooral fysiek, want in gedachten zijn ze beide op totaal verschillende plekken.

Ook nummer drie moet een reis maken om de klimmaatjes op te halen van het station. Dit doet hij samen met zijn dochter. Nadat de terugreis is begonnen besluit hij halverwege dat de rest van de afstand wel te voet afgelegd kan worden, 

Via het strand gaat de tocht dan verder. Een tussenstop voordat ze het laatste stuk zullen afleggen. 

De klimmers zijn per toeval een vriendengroep geworden. Mooi uitgewerkt hoe ieder voor zich grip op z'n eigen leven probeert te krijgen. Nog mooier is het open einde.

Hoewel ik dit boek in stukken achter elkaar las, soms met dagen ertussenin, was ik nooit de draad kwijt en grijpt het verhaal. Toch kon ik het ook makkelijk even weg leggen. Dubbel gevoel dus. Het boek greep me voor kortere of langere tijden.