Stenen eten - Koen Caris

Van Uitgeverij Atlas Contact kreeg ik het boek Stenen eten toegestuurd als lid van de Club van Echte Lezers. Stenen eten is het debuut van Koen Caris, wat mij betreft volgen er nog heel wat meer boeken.

Ben is 17 als Emma na een feest besluit uit het leven te stappen. Het gonst op school hoe ze het gedaan heeft. Het wordt niet meteen bekend gemaakt. Ben herbeleeft de dood van zijn eigen zus Kim, 3 jaar eerder. Hoe zou Emma's vader zich gevoeld hebben toen de agenten voor zijn deur stonden?

Wat volgt is een zinderend verslag van Ben, door hemzelf verteld.

Ben is een puber, noodgedwongen vroegwijs. Hij denkt anders dan de anderen, denkt na over alles. Hij wil weten waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Heeft hij de zelfdoding van zijn zusje kunnen voorkomen? Hij denkt van wel. Had hij de zelfdoding van Emma en de andere leerlingen moeten zien aankomen? Hoe dan? En waarom achtervolgt Jack, Kim's vriendje hem? 

"Ontspan nou'. 'Hoe dan?' 'Gewoon ontspannen.' Gewoon vliegen, zei de vogel.

Ben merkt niets, totdat hij het wel merkt.

Een rauw verhaal over hoe tieners elkaar weten op te jutten. Een kijkje in hun hoofden, voor zover dat mogelijk is. 

De titel is uitstekend gekozen. Ik hoop dat er nooit meer tieners of anderen zijn die stenen willen eten.

Een sleepnet in de Marianentrog - Ida Lødemel Tvedt

 

Uitgeverij Atlascontact.nl heeft een Club van echte lezers. Dat betekent dat je kunt intekenen op boeken welke je gaat lezen en er vervolgens een recensie over schrijft. Het is altijd een cadeautje als je wordt uitgekozen. 

Het is een nog groter cadeau als dit boek binnenkomt. Nog nooit heb ik een boek in mijn handen gehad dat zo'n prachtige kaft heeft. Het voelt aan als zachte stof, als onderdeel van het leven in de Marianentrog. 

Ida Lødemel Tvedt schrijft een literair essay in 37 delen, je zou ook kunnen zeggen 37 essays in één boek samengebracht. Het zijn geen essays die je snel achter elkaar leest, je moet ze wel degelijk stuk voor stuk even laten bezinken. Dat is dan ook de reden dat het mij echt niet lukte het boek binnen de gestelde 4 weken uit te lezen. Meerdere malen herlas ik een essay voordat ik aan het volgende begon.

Kindertijd, volwassenheid, feminisme en alt-right, laveren tussen Noorwegen en New York. Gesprekken met haar grootmoeder, gedachtenspinsels in het heden en verleden. De essays nodigden mij uit om tussendoor ook verder op zoek te gaan. Als Ida het gebouw in New York beschrijft wil ik daar meer over weten. En natuurlijk de titel, wat is de Marianentrog eigenlijk? 

Zodra je gaat lezen over de Marianentrog, de diepst bekende plek in de oceaan ten oosten van de Marianen, snap je ook de spelonken van de jeugd en volwassenheid die beschreven worden. Vol verve, met kleurrijke woorden (niet altijd de makkelijkste) beschrijft Ida haar opmerkzaamheden. Soms hard (wanneer ze over andere essayisten schrijft) soms bijna poëtisch (de gesprekken in bed met haar arm om haar grootmoeder).

Zeer beslist een aanrader voor iedereen die graag essays leest. 

Langs kantelende wegen - Alowieke van Beusekom

Waar anderen wellicht nu hun wenkbrauwen optrekken als ik dit een feelgood boek noem, krijg ik bij iedere bladzijde die ik lees een grote glimlach op mijn gezicht. Dit is dus wat ik een feelgood verhaal noem. 

Alowieke beschrijft in een notendop eerst haar leven vóór het wandelhuis. Met een verzamelende, creatieve man runt ze een rondvaartbedrijf in Utrecht, zónder verder personeel, lekker kleinschalig. Helaas overlijdt hij veel te vroeg. Alowieke moet alleen verder. 

En ze gáát verder! Ze bouwt haar eigen woon- en wandelhuis, dat ze voorttrekt met een door zonnepanelen op te laden trekhond. En ook die heeft ze zelf ontworpen. Ze besluit al wandelend op verkenning te gaan door Fryslân. Ze ontmoet de mooiste mensen (die paar chagrijnen vergeten we gauw). Maar wat nog veel mooier is, Alowieke neemt je mee in de wereld van permacultuur, goede landbouw. In een wereld hoe het ook kan, een wereld waar ik enorm vrolijk van word.

Het boek kent mooie tekeningen. Het boek geeft ook goed onderbouwde uitleg waarom een andere aanpak nodig is. Ik volg Alowieke al geruime tijd met haar blogs. Eerst dagelijks, later, omdat ik ze echt allemaal wilde lezen en echt in tijdnood kwam, wekelijks. En ik kijk iedere week weer uit naar een  nieuw blog. 

Dit boek is een aanrader voor iedereen die wel een beetje feelgood kan gebruiken. En ook voor alle anderen, om nieuwe gedachten toe te laten.

De meisjes van Ravensbrück - Anna Ellory

 Aangrijpend, heftig, integer... De meisjes van Ravensbrück hebben een stem gekregen. Opdat we nooit vergeten.

Hoe krijg je deze gebeurtenissen zo verteld dat ik me nauwelijks voor kan stellen dat de meisjes uit dit boek "slechts" de meisjes van Ravensbrück vertegenwoordigen. 

Als de Berlijnse muur valt neemt Miriam het moedige besluit haar vader, die op sterven ligt, te gaan verzorgen. Ze loopt weg van haar echtgenoot en sluit zich op in het appartement van haar vader.

Het boek wordt verteld door Miriam en door haar vader. Waarbij het verhaal van Henryk begint tijdens de oorlog, als hij als docent op de universiteit lesgeeft en Frieda leert kennen. Een romance die onmogelijk lijkt, hij wil ook zijn vrouw Emilie niet kwijt. Frieda ziet in dat hij Emilie niet zal verlaten, ze geeft Emilie de mogelijkheid om te ontsnappen aan de Nazi's, hopende dat Henryk met haar mee zal gaan. Maar Henryk kan niet zonder haar en zo komen ze samen aan bij Gleis 17, het eindpunt van de beschaafde wereld. Mannen en vrouwen worden in gescheiden veewagons naar de concentratiekampen gestuurd. Henryk vertelt zijn verhaal in terugblikken, tijdens zijn heldere momenten, maar hij is te ziek om de woorden echt te kunnen uitspreken. Hij vertelt in zijn hoofd. Als hij spreekt ijlt hij voornamelijk de naam van Frieda.

Miriam vindt in een koffer een uniform en een jurk. Kleding die vol geheimen blijken te zitten. Ongelooflijk veel briefjes van Frieda waarin ze haar verhaal vertelt over haar tijd in Ravensbrück. Gruwelijke verhalen, nauwelijks voor te stellen. Miriam kan de Duitstalige briefjes lezen, maar stuit ook op Franstalige, in hetzelfde handschrift. Ze vindt Eva die deze briefjes voor haar vertaald. Dus dit is Frieda... maar wie ís Frieda? Daar komt ze al lezende achter. Ondertussen identificeert ze zich met de meisjes in de concentratiekampen, al vindt ze wel dat ze zelf alles maar moet pikken want de meisjes hadden pas echt een afschuwelijk leven. 

Miriam is twintig jaar lang geterroriseerd door haar echtgenoot. Niemand gelooft haar, ze heeft geen eigen leven meer. Nu ze de stap heeft gezet om weg te gaan wil ze doorzetten. Gelukkig krijgt ze hulp van Eva.

Ik wil niet al te veel prijsgeven. Dit boek verdient om door iedereen gelezen te worden. Het is een integer verhaal van moed, kracht, liefde, hoop. Een boek dat ik nauwelijks weg kon leggen. Ik hoop dat de overlevenden van de concentratiekampen nog kracht hadden om na de oorlog een mooi leven op te bouwen. Dat er van ze gehouden is. Ik kan me niet voorstellen dat je deze periode ooit kon vergeten.

Grip door Stephan Enter

 

Een bijna onwezenlijk verhaal over en door 3 vrienden. Er wordt wel veel verteld over Lotte maar ze komt zelf niet aan het woord.

Twintig jaar nadat de klimmers Noorwegen verlieten gaan ze elkaar weer tegenkomen. Ieder heeft daar zo zijn eigen gedachten en gevoelens bij. Ze zijn wel twintig jaar ouder, maar niet in hun herinnering.

Op een heel aparte manier wordt de reis van elk van de klimmers opgetekend. Twee van hen reizen samen naar nummer drie. Dat "samen" is dan vooral fysiek, want in gedachten zijn ze beide op totaal verschillende plekken.

Ook nummer drie moet een reis maken om de klimmaatjes op te halen van het station. Dit doet hij samen met zijn dochter. Nadat de terugreis is begonnen besluit hij halverwege dat de rest van de afstand wel te voet afgelegd kan worden, 

Via het strand gaat de tocht dan verder. Een tussenstop voordat ze het laatste stuk zullen afleggen. 

De klimmers zijn per toeval een vriendengroep geworden. Mooi uitgewerkt hoe ieder voor zich grip op z'n eigen leven probeert te krijgen. Nog mooier is het open einde.

Hoewel ik dit boek in stukken achter elkaar las, soms met dagen ertussenin, was ik nooit de draad kwijt en grijpt het verhaal. Toch kon ik het ook makkelijk even weg leggen. Dubbel gevoel dus. Het boek greep me voor kortere of langere tijden. 

VOX door Christina Dalcher

Amerika, land van onbegrensde idiote ideeën. Hoewel me tijdens het lezen ook een link naar de huidige situatie in de wereld door het hoofd schoot. Je doet wat je verteld wordt en anders volgt een boete.

De president is een speelbal van de dominee. Een dominee die vindt dat vrouwen achter het aanrecht horen en hun mond moeten houden. Daarom krijgen alle vrouwen, ongeacht leeftijd, een teller om hun pols. Spreken ze meer dan 100 woorden op één dag dan volgt een elektrische schok. Spreek je dan nóg? Je leert het wel af want de schokken worden alleen maar heviger, tot de dood erop volgt.

Ben je het niet eens met het regime? Of was je homo? lesbisch? Het strafkamp leert je wel in het stramien lopen. Alsof dat mogelijk is...

Niet één vrouw werkt nog buitenshuis. Behalve in de strafkampen dan.

Jean McClellan is linguïst. Door het nieuwe regime is ook zij haar baan kwijt en draagt ze een teller die haar belet per dag meer dan 100 woorden te spreken. Wanneer een zwarte geblindeerde auto verschijnt en haar een aanbod wordt gedaan terug te keren naar haar werk weigert ze in eerste instantie. Totdat ze onderhandelt over de prijs: niet alleen wordt haar eigen teller verwijderd maar ook die van haar 5-jarig dochtertje.

Ze weet dat zij en haar team al dicht bij de oplossing waren van de Ziekte van Wernicke. Net voordat de definitieve testen zouden plaatsvinden werd het team ontbonden en alle vrouwen tot huisarbeid gedwongen. Nu is het de bedoeling dat zij, samen met haar team, het serum verder ontwikkelt.

Wat volgt is een spannend proces. Je kunt niet stoppen met lezen, hoe gruwelijk de details ook zijn. 

Jagersmaan - Jan Vantoortelboom

Het verhaal van Maria en het verhaal van Victor, haar zoon. Twee verhalen die verweven zijn en toch ook weer niet. Maria woont op een kleine boerderij in België. Het lijkt haar wijs als Victor naar Amerika gaat om daar zijn geluk te beproeven. Het loopt echter anders.

Victor kent Angela al van kinds af aan. Twee families die totaal verschillen van stand. Hij zal haar dan ook nooit trouwen. Ook al hebben ze samen een dochter. Hij ziet zijn dochter regelmatig, Angela en Anna komen vaak op bezoek. Victor probeert zich niet te hechten aan Anna. 

De (Eerste Wereld)oorlog heeft Victor deels geknakt, hij kan slecht weer wennen aan het leven op de boerderij. Dat is wat hij het liefste doet, het boerenleven leiden. De paar varkens en de stier verzorgen, de groenten verbouwen. Een rustig leven leiden.

Toch meert Victor aan op de Red Star Line naar Amerika. In de lange rij wachtenden wordt hij gemonsterd door twee Ieren die op zoek zijn naar mankracht. Victor gaat niet op hun voorstel in. Hij gaat naar Amerika. Wanneer het schip onder Ierland is aangekomen ontmoet hij op het dek de ronselaars weer. Onder dwang springt Victor overboord en zwemt naar Ierland, het land dat lijdt onder een gruwelijke burgeroorlog.

Met hulp van enkele goede Ieren komt Victor aan op een boerderij in Cloghane en helpt de boer uit de nood. Ze weten allebei dat ze moeten uitkijken voor de rebellen. Wanneer na een tijdje een auto het erf oprijdt vlucht Victor. Tijdens zijn vlucht ziet hij dat de dorpsleraar wordt neergeschoten. Victor gaat via de achterdeur en redt het meisje Kitty, het 10-jarig dochtertje van de leraar dat plotsklaps wees is geworden. Met haar trekt hij verder door Ierland, op de vlucht voor de rebellen.

Wanneer het eten op is gaat Victor werk zoeken. Bij een slachterij stikt het van de ratten en hij biedt zich aan als rattenvanger in ruil voor wat salaris, onderdak en eten voor Kitty en hemzelf. Door omstandigheden raakt Victor toch betrokken bij de burgeroorlog, zij het tegen zijn wil. Op zijn volgende vlucht besluit hij samen met Kitty naar Dublin te reizen om alsnog de oversteek naar Amerika te maken.

Een bijzonder boek, dusdanig geschreven dat ik door wil lezen. Ik wil weten hoe het verder gaat. Iedere zin brengt me dichter bij de personages. Je proeft de bossen, de stromen, het bloed. Een boek dat me nog lang zal bijblijven.